Τι βλέπει ο Άρης στον «καθρέφτη» για το φετινό Eurocup;

H πορεία του Άρη στο Eurocup ολοκληρώθηκε για τον Άρη και το φυσικό επακόλουθο είναι να γίνει η αποτίμηση αυτής.

Στο τελευταίο ματς της κανονικής διάρκειας στο Eurocup ο Άρης δεν μπόρεσε να κάνει το step up. Βρέθηκε σε μία πολύ καλή έδρα κόντρα σε μία ομάδα με πολύ επιθετικό ταλέντο και «έπεσε στην παγίδα» της. Η πρόκριση όμως δεν χάθηκε στο Κλουζ και αυτό είναι κάτι που ο Άρης πρέπει να έχει στο μυαλό του.

Αν πρέπει να μπει πρόσημο στην πορεία της ομάδας

Η κλασσική ερώτηση που γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το κατά πόσο η πορεία ήταν επιτυχημένη ή αποτυχημένη. Φέτος μάλλον έχει μικρότερη αξία αυτό, γιατί υπάρχει χρήμα, υπάρχει όραμα και γνωρίζαμε ότι η φετινή σεζόν θα είναι αναγνωριστική.

Παρόλα αυτά αν έπρεπε να μπει πρόσημο αυτό είναι αρνητικό. Δεν χρειάζεται να το διατυμπανίζει κανείς, αλλά είναι σημαντικό όταν οι άνθρωποι της ομάδας κοιτάνε στον καθρέφτη να το βλέπουν.

Πρόκειται για τον πιο αδύναμο όμιλο της τριετίας στο Eurocup, χωρίς μεγαθήρια όπως η Γκραν Κανάρια και η Βαλένθια, χωρίς ομάδες όπως η -τότε- πρωταθλήτρια Γερμανίας Ουλμ και ή -τότε- φιναλίστ του Eurocup Τουρκ Τέλεκομ, τη Μπουργκ του Ρισασέ και άλλες ομάδες αυτού του επιπέδου.

Μην παρεξηγηθώ, δεν ήταν εύκολο να προκριθείς. Αλλά ήταν (έστω και λίγο) πιο βατός όμιλος σε σχέση με άλλα χρόνια, τι στιγμή που είχες το μεγαλύτερο μπάτζετ.

Αυτά που κρατάμε για το μέλλον

Παρά το ότι το πρόσημο είναι αρνητικό, ο Άρης έχει πράγματα που μπορεί να κρατήσει από τη φετινή σεζόν. Υπήρχαν πολύ ωραίες βραδιές όπως η νίκη επί της Νεπτούνας, το ματς με το Αμβούργο που έπαιξαν oi μικροί και oι νίκες επί της Βενέτσια.

Κρατάει τις εξαιρετικές εμφανίσεις του Νουά οι οποίες έκαναν τους ανθρώπους της ομάδας να αποφασίσουν πολύ γρήγορα για εκείνον και να τον ανανεώσουν, κρατάει και το «δέσιμο» της ομάδας με τον Σιάο.

Φυσικά για άλλη μια φορά αποδείχθηκε επίσης ότι χρειάζεται μόνο μία «σπίθα» για να συρρεύσει ο κόσμος στο γήπεδο, αλλά και για να ακολουθήσει στα εκτός έδρας. Μιλώντας για εκτός έδρας, προσωπικά κρατάω και το ότι η ομάδα ταξίδεψε δυο φορές με τσάρτερ, κάτι που θα είναι ευεργετικό αν συμβαίνει όλο και πιο συχνά.

Η εξαίρεση στον κανόνα

Γενικότερα έχει υπερ-χρησιμοποιηθεί η φράση «διδακτική ήττα» στην ελληνική δημοσιογραφική σκηνή. Αν είμαστε ειλικρινείς 9/10 φορές χρησιμοποιείται ως φάρμακο-placebo στον ασθενή χωρίς να έχει κάποια αξία.

Παρόλα αυτά ο φετινός Άρης αποτελεί την εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Ο Άρης μπορεί και πρέπει να πάρει μαθήματα από το φετινό Eurocup, καθώς το διακύβευμα θα είναι πολύ πιο σοβαρό τις επόμενες σεζόν σε σχέση με τη φετινή.

Για αυτό ο Άρης πρέπει να κοιτάει την πραγματικότητα και όχι να στρέφεται στα παραπετάσματα καπνού στα οποία αρέσκεται να αναφέρεται ο Ιγκόρ Μίλιτσιτς στις δηλώσεις του. Αν η ομάδα αξιολογήσει τα φετινά προβλήματα

Ένα φρένο στις δηλώσεις

Μιλώντας για τις δηλώσεις του Ιγκόρ Μίλιτσιτς, πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω αν προσπαθεί να κοροϊδέψει τον κόσμο, τη διοίκηση ή τον εαυτό του με τις δηλώσεις του. Οι συγκρίσεις του φετινού με τον περσινό Άρη είναι λίγο πιο άστοχες από ότι ήταν ο Φορμπς στο Eurocup και πραγματικά αναρωτιέμαι αν δεν το βλέπει ή αν δεν θέλει να το δει.

Ελαφρυντικά έχει (το κακό ξεκίνημα με τον Καράιτσιτς) ανεβασμένη είναι η ομάδα και ο ίδιος δικαιώνεται για τη δουλειά και τις επιλογές του. Δεν χρειάζεται να καταφεύγει σε αυτές τις δηλώσεις που μόνο εκνευρισμό προκαλούν. Καλό θα ήταν να του το πει κάποιος -αν αυτό δεν έχει γίνει- για να σταματήσουμε να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα.

Ο Άρης πλέον δεν είναι μία ομάδα θρύλος που όμως παλεύει να επιπλεύσει ακινητοποιημένη σε μία κινούμενη άμμο η οποία απειλεί να την εξαφανίσει. Είναι μία ομάδα που έχει ξεκινήσει να παίρνει και πάλι τον δρόμο προς το ανάκτορο, έχοντας πλέον όλα τα όπλα που χρειάζεται και όντας απαλλαγμένη από προβλήματα και έγνοιες. Αυτός ο Άρης λοιπόν οφείλει να έχει τον πήχη ψηλότερα και όχι να συγκρίνεται με τα αποτελέσματα μιας χειρότερης έκδοσης του.