Εν μέσω ενός καλοκαιριού που ο κόσμος μιλάει για τον Α.Σ. περισσότερο από ποτέ, είναι καλό να μπούνε μερικά δεδομένα στην πραγματική τους διάσταση, αλλά και να τεθούν και κάποια καίρια ερωτήματα.
Διαφορετικές διοικήσεις, διαφορετικές απαιτήσεις
Αρχικά κάτι που είναι αλήθεια είναι ότι ο κόσμος ρίχνει πολύ περισσότερες ματιές στον ερασιτέχνη σε σχέση με προηγούμενα χρόνια. Πιθανά να είναι και διαφορετικός ο πήχης που πρέπει να υπερβεί η παρούσα διοίκηση για να θεωρηθεί επιτυχημένη. Όχι ότι κάποια προηγούμενη διοίκηση θεωρείται επιτυχημένη στα μάτια της πλειονότητας, αλλά αυτή τη φορά ο θόρυβος είναι πιο έντονος.
Καλώς ή κακώς όμως δεν είναι παράλογο. Όταν μπαίνουν άνθρωποι με χρήματα, διασυνδέσεις και παρελθόν στον επιχειρηματικό κόσμου, τα μέλη (και μη) του συλλόγου προσδοκούν σε κάτι διαφορετικό. Δεν ήταν ίδιο το ταβάνι των προηγούμενων διοικήσεων και ο κόσμος δεν είχε τις ίδιες απαιτήσεις. Πέραν του ότι πλέον δεν υπάρχει και το βαρίδιο του μπάσκετ, κάτι που είναι σημαντικό.
Αν ρωτάτε εμένα μάλλον ήταν λάθος κιόλας. Προσωπικά άλλωστε το διαβατήριο μου (καλά να μαστε) έχει σφραγίδες συγκρούσεων με κάθε διοίκηση. Είτε μιλούσα για τα τμήματα που (ουσιαστικά λόγω αποχωρήσεων) διαλύονταν, είτε για αυτά που διαλύονταν και με τη βούλα, είτε γιατί χαρακτήριζα τις σεζόν αποτυχημένες στο σύνολο του ερασιτέχνη. Δεν περίμενα τον νυν Α.Σ. για να έχω απαιτήσεις. Αλλά ούτε κατηγορώ τον κόσμο που το κοιτάει έτσι.
Επιστρέφοντας λοιπόν στο θέμα μας, όπως και στο μπάσκετ έτσι και στον Α.Σ. είναι εντελώς διαφορετικές οι απαιτήσεις με μία νέα κατάσταση, σε σχέση με το παρελθόν και αυτό είτε είναι δίκαιο, είτε άδικο, δεν πρόκειται να αλλάξει.
Μην φτάσουμε να λέμε ότι “τα νούμερα βγαίνουν”
Για να λέμε όμως τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη, η ατάκα ότι “με τόσα μέλη ο Α.Σ. θα έπρεπε να έχει όλα τα τμήματα να πρωταγωνιστούν” στερείται οικονομικής λογικής.
Αν πούμε ότι κάθε χρόνο πληρώνουν 8.000 μέλη τις συνδρομές τους (που δεν συμβαίνει) αυτά τα λεφτά θα αρκούσαν για να πάρει το βόλεϊ έναν διαγώνιο που θα το βοηθούσε να παλέψει για την πεντάδα. Μια σταγόνα στον ωκεανό δηλαδή. Άντε με τις κάρτες φιλάθλου να έρθει και ένας καλός ακραίος, μέχρι εκεί.
Οπότε αυτό το επιχείρημα δεν έχει βάση. Τα έξοδα είναι μεγάλα και τα έσοδα πρέπει να προέλθουν από αλλού. Ο κόσμος ούτε πρέπει να συντηρήσει όλον τον Α.Σ. αλλά ούτε το κάνει κιόλας.
Το ελαφρυντικό του “2026”
Κάτι ακόμη το οποίο θεωρώ ότι κακώς χρεώνεται στην παρούσα διοίκηση είναι το “γιατί ανέβασαν τρία τμήματα αφού δεν μπορούν να τα συντηρήσουν”. Αρχικά δύο ανέβηκαν, ένα παρέμεινε στη μεγάλη κατηγορία, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.
Αρχικά όσο θλιβερό κι αν είναι, είναι πραγματικότητα ότι δεν μπορείς να ανεβάζεις αλόγιστα τμήματα, ότι πρέπει να υπάρχει ένα πλάνο. Αλλά όταν ανέλαβε η νυν διοίκηση το μπάσκετ γυναικών και το βόλεϊ ανδρών πήγαιναν να ανέβουν με μαθηματική ακρίβεια. Τι να έκαναν, να έδιωχναν από 3-4 αθλητές και αθλήτριες γιατί δεν θα έβγαιναν τα μπάτζετ το καλοκαίρι; Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Η ένσταση που μπορεί να κατατεθεί είναι ότι ο προϋπολογισμός θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικά κατανεμημένος, αλλά αυτό θα το πούμε παρακάτω.
Γενικότερα το ότι πρόκειται για μία νέα διοίκηση δίνει το πλεονέκτημα της αμφιβολίας. Η επικοινωνία όμως θα πρέπει να βελτιωθεί πάρα πολύ, καθώς αυτή τη στιγμή είναι σε τρομερά χαμηλά επίπεδα.
Βόλεϊ: Γιατί απλώσαμε τα πόδια περισσότερο από εκεί που φτάνει το πάπλωμα;
Σε αυτό που θα συμφωνήσω απόλυτα είναι το ότι ο προϋπολογισμός του βόλεϊ ανδρών δεν έπρεπε να φτάσει σε αυτά τα επίπεδα. Όχι επειδή ο Άρης δεν το αξίζει, ο Άρης αξίζει να έχει 2.000.000 αγωνιστικό μπάτζετ και να πάρει treble φέτος και quintable του χρόνου. Αλλά γιατί πολύ απλά δεν βγαίνει.
Το ερώτημα εδώ είναι γιατί έγινε αυτός ο προϋπολογισμός ευθύς εξαρχής. Στη Γ.Σ. ήταν το ίδιο προεδρείο ανέφερε τα νούμερα, χωρίς να εκφράσει επιφυλάξεις για το πώς και το γιατί. Στο παρελθόν πολλές φορές έχει επιστρατευτεί το αντεπιχείρημα του ότι δεν βοήθησε ο κόσμος, αλλά αν πίστευε κάποιος πως το κοινό διαρκείας θα σώσει την παρτίδα, μία ματιά στην προϊστορία θα αρκούσε για να αποδειχθεί πως αυτό δεν συμβαίνει.
Στο βόλεϊ βέβαια υπάρχει και η κωλυσιεργία που παρατηρήθηκε. Η ομάδα θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί τον Απρίλιο όπως γίνεται στο συγκεκριμένο άθλημα σε όλους τους συλλόγους. Από τη στιγμή που φαινόταν ότι υπάρχουν πολλές πιθανότητες για την άνοδο, η προεργασία ήταν αναγκαία, αλλά δεν έγινε.
Τέλος ένα ακόμη ερώτημα για το βόλεϊ. Σε αυτούς που (είτε είναι, είτε νομίζουν ότι είναι μέλη της ομάδας) και διαλαλούν δεξιά και αριστερά ότι ο Άρης διαλύεται, έχει τραβηχτεί κανένα αυτί; Αν όχι ας γίνει, γιατί μόνο κακό στον σύλλογο κάνουν, πέραν του ότι προετοιμάζουν το έδαφος για το άλλοθι που θα επικαλεστούν σε τυχόν αποτυχία.
Γιατί η Γ.Σ. δεν ενημερώθηκε για το πόλο και πώς πάρθηκε η απόφαση του να κλείσει;
Για το ζήτημα του πόλο ένα μεγάλο ποσοστό του εκνευρισμού έχει να κάνει (και) με την επικοινωνία. Το ότι δεν θα συνέχιζε το τμήμα θα περνούσε στα ψηλά αν δεν προέκυπτε η αντίδραση από τα social media. Όχι ότι θα ήταν πρώτη φορά, όποτε έχει κλείσει ένα τμήμα και επί προηγούμενων διοικήσεων γινόταν αγώνας να μην το καταλάβει κανένας. Αλλά και πάλι το θέμα δεν είναι αυτό, οι αμαρτίες του παρελθόντος πρέπει να εκλείψουν όχι να διαιωνιστούν.
Στο θέμα μας όμως, γιατί στην Γενική Συνέλευση δεν ειπώθηκε κάτι σχετικό με το τμήμα; Γιατί δεν έγινε συζήτηση για τις απαιτήσεις του τμήματος; Γιατί δεν κοινοποιήθηκε η διάθεση του προεδρείου να μην κατέβει το πόλο; Να παρουσιαστεί έστω το πλάνο που μιλάει για πάγωμα των ομάδων ενηλίκων και επαναλειτουργία της πισίνας και των ακαδημιών που φαίνεται από τα συμφραζόμενα να υπάρχει.
Τα τμήματα του Α.Σ. (και ειδικά όσα έχουν πάρει και τίτλους) είναι κάτι περισσότερο από ένα εξοδολόγιο. Όχι, δεν θα φέρουν έσοδα, όχι δεν θα κάνουν χιλιάδες Αρειανάκια κάθε χρόνο, αλλά αποτελούν τον πυρήνα της ιστορίας και του DNA του συλλόγου. Κάτι που οι αλλεπάλληλες τεχνοκρατικές αντιμετωπίσεις αυτής της δεκαετίας αδυνατούν να καταλάβουν.
