Ο Άρης επέλεξε να μην προχωρήσει σε προσθήκη καθαρού άσσου, προτιμώντας τον σούτινγκ γκαρντ Άντζουσιτς, ωστόσο η αδυναμία χτισίματος επιθέσεων συνεχίζει να γίνεται αισθητή.
Επιλογή του Ίγκορ Μίλιτσιτς ήταν οι κιτρινόμαυροι να μην ενισχυθούν με έναν πόιντ γκαρντ το προηγούμενο μήνα, αλλά με ένα καθαρό δυάρι, επιλέγοντας τελικά τον Ντανίλο Άντζουσιτς για αυτόν τον ρόλο.
Ο Σέρβος τα έχει πάει μέτρια μέχρι στιγμής, δίνοντας μεν νέα στοιχεία στο παιχνίδι του Άρη όπως το αξιόπιστο σουτ και την ικανότητα του να φορτώνει με φάουλ την αντίπαλη άμυνα, αφαιρώντας δε από το σύνολο του Μίλιτσιτς τη δυνατότητα απόκτησης ενός φύσει δημιουργικού παίκτη που θα μπορούσε να βάλει σε τάξη τα ομαδικά plays στην επίθεση.
Τζόουνς και Μήτρου-Λονγκ έχουν αποτύχει πολλάκις στην προσπάθεια ανάληψης αυτού του ρόλου, είτε λόγω επιλογής του πρώτου να μην “χώνεται” σε αυτό το καλούπι, είτε εξαιτίας της περιορισμένης ικανότητας του δεύτερου στην πάσα και στην ορατότητα του γηπέδου.
Το αποτέλεσμα είναι ένα: ο Άρης συνεχίζει να μην έχει βρει έναν πάγιο οργανωτή στο παιχνίδι του και δεσμεύεται από τις… αναλαμπές και ενίοτε τα “ζογκλερικά” του εκάστοτε κατά συνθήκη μαέστρου του.
Ο τελικός απολογισμός της χρονιάς θα κρίνει αν η κίνηση υπογραφής του Άντζουσιτς αντί ενός πλέι μέικερ ήταν ορθή, ωστόσο οφείλεται να καταγραφεί η πολύ περιορισμένη πρόοδος που έχει εμφανίσει ο Αυτοκράτορας τον τελευταίο ενάμιση μήνα στο “κουμαντάρισμα” του αγωνιστικού του τέμπο.
