As: «Εγκλωβισμένος και σε κρίση ο Τσιτσιπάς, έχασε τη θέση του στην ελίτ του τένις»
Το άρθρο της ισπανικής εφημερίδας αφορά στη συνεχώς πτωτική πορεία του Στέφανου Τσιτσιπά στην παγκόσμια κατάταξη, η οποία «για πολλούς λόγους, τον έχει απομακρύνει από την ελίτ του παγκόσμιου τένις», όπως αναφέρει.
Αναλυτικά το άρθρο που υπογράφει ο Χάιμε Νταβίλα:
«Η γενιά των ανδρών τενιστών που γεννήθηκαν τη δεκαετία του 1990 κουβαλά εδώ και καιρό τη «ρετσινιά» της καταραμένης: γεμάτη ταλαντούχους παίκτες που είτε δεν κατάφεραν να φτάσουν στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους, είτε επισκιάστηκαν από την προηγούμενη γενιά (το Big Four) και την επόμενη (Κάρλος Αλκαράθ και Γιανίκ Σίνερ). Στην πραγματικότητα, αυτή η γενιά των 90s μετρά μόλις δύο τίτλους Grand Slam: τα US Open των Ντόμινικ Τιμ και Ντανιίλ Μεντβέντεφ, ενώ οι συνομήλικές τους στο γυναικείο tour έχουν ήδη κατακτήσει 30 majors — μια χαοτική διαφορά.
Όπως και με τον Αυστριακό και τον Ρώσο, μεγάλες προσδοκίες υπήρχαν για παίκτες όπως οι Αλεξάντερ Ζβέρεφ, Αντρέι Ρούμπλεφ, Κάσπερ Ρουντ, Άλεξ ντε Μινόρ, Ματέο Μπερετίνι, Τέιλορ Φριτζ, Νικ Κύργιος και Ντένις Σαποβάλοφ. Κάποιοι συνεχίζουν να παλεύουν για την κορυφή, άλλοι όχι — και μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι αυτή του Στέφανου Τσιτσιπά, ο οποίος, αφού για χρόνια κοίταζε στα μάτια τους κορυφαίους, βιώνει πλέον μια σκληρή κατρακύλα.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1998, ο 27χρονος Έλληνας ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της γενιάς του και από τους πιο επιτυχημένους και εμπορικούς παίκτες της. Κατέκτησε τα NextGen ATP Finals το 2018 (νικώντας στον τελικό τον Άλεξ ντε Μινόρ, αφού απέκλεισε τους Αντρέι Ρούμπλεφ, Φράνσις Τιαφό, Χούμπερτ Χουρκάτς και Χάουμε Μουνάρ), και έναν χρόνο αργότερα, στο ντεμπούτο του, κέρδισε τα ATP Finals.
Στο παλμαρέ του περιλαμβάνονται δύο τελικοί Grand Slam (Roland Garros 2021 και Australian Open 2023, και στους δύο ηττημένος από τον Νόβακ Τζόκοβιτς), πέντε ημιτελικοί σε majors, τρεις τίτλοι Masters 1000 (Μόντε Κάρλο 2021, 2022 και 2024) και τέσσερις χαμένοι τελικοί, ένας τίτλος ATP 500 και επτά ATP 250, ενώ έφτασε μέχρι το Νο3 της παγκόσμιας κατάταξης. Με εντυπωσιακό μονόχειρο backhand, φονικό forehand και εξαιρετικά φυσικά προσόντα χάρη στο ύψος του (1,93 μ.), έμοιαζε προορισμένος για την κορυφή.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Την περασμένη Κυριακή αποκλείστηκε από το Masters 1000 του Μαϊάμι, γνωρίζοντας βαριά ήττα από τον Αρτούρ Φις με 6-0, 6-1 σε μόλις 55 λεπτά — ένα αποτέλεσμα που αποτυπώνει τη δύσκολη περίοδο που διανύει. Βρίσκεται πλέον στο Νο51 της παγκόσμιας κατάταξης, τη χειρότερη θέση του από τον Απρίλιο του 2018.
Από τα προημιτελικά του Roland Garros το 2024 και μετά, έχει χάσει επτά από τους έντεκα αγώνες του σε Grand Slam, χωρίς να περάσει ποτέ τον δεύτερο γύρο, ενώ έχει ηττηθεί σε εννέα από τις δώδεκα αναμετρήσεις του με παίκτες του top-20. Το 2026 προσπαθεί να αντιδράσει, με νίκες απέναντι στους Τέιλορ Φριτζ, Ντανιίλ Μεντβέντεφ και Άλεξ ντε Μινόρ, αλλά το συνολικό του ρεκόρ (11-7) παραμένει μέτριο.
Ιδιαίτερα επώδυνος ήταν και ο πρόωρος αποκλεισμός του στο Ντουμπάι, όπου υπερασπιζόταν τον τίτλο του. Εκεί είχε ζήσει και την τελευταία μεγάλη στιγμή του, παίζοντας με ρακέτα χωρίς λογότυπο, δοκιμάζοντας μοντέλο της Babolat παρά το συμβόλαιό του με τη Wilson. Τελικά υπέγραψε με τη γαλλική εταιρεία, χρησιμοποιώντας την Pure Aero 98.
Η δυσαρέσκειά του με τον εξοπλισμό ήταν μόνο ένας από τους λόγους της πτώσης. Τα τελευταία δύο χρόνια αντιμετώπισε τραυματισμούς, ψυχική κόπωση και προβλήματα με την ομάδα του — ένας συνδυασμός που οδήγησε στην κρίση.
«Σκέφτηκα να αποσυρθώ», δήλωσε στα τέλη του 2025 στο BBC, μετά από μια χρονιά με απολογισμό 22-18. Η κρίσιμη στιγμή ήρθε μετά τον αποκλεισμό του από τον Ντάνιελ Άλτμαϊερ στο US Open, όταν επιδεινώθηκαν τα προβλήματα στη μέση. «Δεν μπορούσα να περπατήσω για δύο ημέρες», παραδέχθηκε.
Από τότε, η λίστα των παικτών που τον έχουν αποκλείσει σε Grand Slam —όπως οι Εμίλ Ρούσουβουορι, Θανάσης Κοκκινάκης, Άλεξ Μίκελσεν, Ματέο Τζιγκάντε, Βαλεντέν Ρουαγιέ, Τόμας Μάχατς— δείχνει ξεκάθαρα την πτώση του status του.
Ο πατέρας του, μια ευαίσθητη υπόθεση
Η αστάθεια επεκτάθηκε και στο προπονητικό team, που για χρόνια καθοδηγούσε ο πατέρας του, Απόστολος Τσιτσιπάς. Το 2024 σταμάτησαν τη συνεργασία τους, πριν τελικά επανασυνδεθούν.
Το 2025 συνεργάστηκε για λίγο με τον Γκόραν Ιβανίσεβιτς, πρώην προπονητή του Νόβακ Τζόκοβιτς, αλλά η συνεργασία έληξε γρήγορα και με ένταση.
Ένα παιχνίδι με όλο και περισσότερες αδυναμίες
Η κρίση του Τσιτσιπά δεν είναι μόνο σωματική ή ψυχολογική — είναι και αγωνιστική. Το backhand του με το ένα χέρι έχει γίνει στόχος: κερδίζει μόλις ~14% των πόντων σε πρώτο σερβίς προς εκείνη την πλευρά (από ~23% παλαιότερα), με τους αντιπάλους να κατευθύνουν πάνω από το 70% των σερβίς τους εκεί.
Το μοτίβο είναι ξεκάθαρο: πίεση στο backhand, απομάκρυνση από τη βασική γραμμή, αποκοπή από το forehand. Αυτό οδηγεί σε μεγαλύτερα rallies, περισσότερα λάθη και απώλεια ελέγχου.
Παρά την αύξηση στην ταχύτητα των χτυπημάτων του, η μείωση του spin —ιδίως στο backhand— έχει μειώσει τα περιθώρια ασφάλειας. Σε ένα όλο και πιο απαιτητικό, φυσικό και επαναλαμβανόμενο baseline παιχνίδι, οι αδυναμίες του γίνονται πιο εμφανείς, ειδικά απέναντι σε παίκτες όπως ο Κάρλος Αλκαράθ και ο Γιανίκ Σίνερ.
Το αποτέλεσμα είναι ένας προβλέψιμος Τσιτσιπάς, εγκλωβισμένος σε μοτίβα που οι αντίπαλοι εκμεταλλεύονται συστηματικά. Χωρίς ουσιαστικές τακτικές λύσεις ή προσαρμογή, το παιχνίδι του έχει χάσει την αιχμή και την ταυτότητά του — και μαζί, τη θέση του στην ελίτ του παγκόσμιου τένις».
