“Η μουσική! Έχει σημασία! Περισσότερο από ποτέ! Απελευθερώστε το μυαλό σας και μην συμμορφώνεστε ποτέ!”
Ποτέ δεν ξέρεις ακριβώς πού να τοποθετήσεις τους Parquet Courts. Γνωστοί για την ασυμβίβαστη μουσική τους είναι ένα από τα λίγα παραδοσιακά indie rock συγκροτήματα που δημιουργούν εξαιρετική indie rock με τους δικούς τους όρους. Θα μπορούσαν εύκολα να περάσουν για ένα indie rock συγκρότημα της δεκαετίας του ’80 και της δεκαετίας του ’90. Έχουν χαράξει τη δική τους πορεία δανειζόμενοι τα καλύτερα κομμάτια από τη μουσική των ηρώων τους και προσθέτοντας τη δική τους ιδιαίτερη αίσθηση χιούμορ και αναμφισβήτητου πάθους.
Το Τραγούδι της Εβδομάδας, που επιλέξαμε να ακούσουμε σήμερα, είναι το “Human Performance” από τους Parquet Courts. Κυκλοφόρησε το 2014 μέσα από το άλμπουμ “Human Performance”, ένα τραγούδι χωρισμού με μια ευάλωτη αίσθηση που αποφεύγει να είναι κιτς και κλισέ.
Οι Parquet Courts δημιουργήθηκαν το 2010 στη Νέα Υόρκη από τους Andrew Savage (φωνητικά, κιθάρα), Austin Brown (φωνητικά, κιθάρα), Sean Yeaton (μπάσο) και Max Savage (ντραμς). Κέρδισαν γρήγορα αναγνώριση για τον ξεχωριστό ήχο τους και την ασυμβίβαστη προσέγγισή τους στη μουσική. Αντλώντας έμπνευση από διάφορα μουσικά στυλ όπως το punk rock, το indie rock και το post-punk, έχουν δημιουργήσει έναν χαρακτηριστικό ήχο που αγνοεί τις κατηγοριοποιήσεις.
Το βασικό μότο πίσω από τα τραγούδια τους είναι αυτό της συλλογικότητας και της κοινότητας. Η παραμέριση των διαφορών και η ένωση είναι ο μόνος τρόπος για να βρουν αισιοδοξία και νόημα στο τρέχον κλίμα.
“Όλα αυτά τα ακραία πράγματα που συμβαίνουν έχουν γίνει εντελώς φυσιολογικά και έχει γίνει δύσκολο να αντιδράσουμε σε αυτά και να τα θρηνήσουμε, οπότε ως συγκρότημα νιώσαμε ότι έπρεπε να ενωθούμε και να βρούμε έναν τρόπο να αντιδράσουμε και να εκφραστούμε”.
Αρχικά αρνήθηκαν να έχουν παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
“Νομίζω ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι περισσότερο μια προβολή της ατομικότητας, γι’ αυτό και πιστεύω ότι είναι κάτι που προσελκύει τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και αποτελούν σημαντικό μέρος της αυτοέκφρασης για πολλούς ανθρώπους νεότερους από εμάς”.
Τα τραγούδια τους είναι γεμάτα πάθος, θυμό και ειλικρίνεια, αλλά παρόλα αυτά διανθίζονται με το χαρακτηριστικό τους σαρδόνιο πνεύμα, μπορούν να μετατραπούν από εκρήξεις θυμού και υπαρξιακά διλήμματα σε στιγμές αγνής χαράς.
Βάζουν τους στίχους πάνω απ’ όλα. Η μουσική τους βασίζεται στην ιδέα ότι οι λέξεις πρέπει να είναι σημαντικές και η μελωδία πρέπει να τις περιβάλλει. Αποτελούν μια κατήχηση στην πλοήγηση στις ανοησίες του 21ου αιώνα – αντιμετωπίζοντας θέματα όπως η κανονικοποίηση της βίας, η εύρεση της αλήθειας και του νοήματος στο ατελείωτο κενό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η υπέρβαση της ηττοπαθούς παγίδας του μηδενισμού και η εύρεση της ευτυχίας στον συλλογικό χαρακτήρα, χωρίς να χρειάζεται να θυσιαστεί η ατομική αυτονομία και η δημιουργικότητα.
Οι Parquet Courts έχουν συγκεντρώσει μια αφοσιωμένη βάση θαυμαστών που εκτιμούν τον πειραματισμό και την αυθεντική τους αφήγηση. Γνωστοί για την ακατέργαστη ενέργειά τους και τους στίχους που προκαλούν σκέψη, προσφέρουν μια αξέχαστη ζωντανή εμπειρία.
“Human Performance” (Ανθρώπινη Παράσταση)
I know exactly where I was
when I first saw you
The way I see you now,
through these eyes waiting to retry
Those pristine days, I recall so fondly
So few are trials when a life isn’t lonely,
and now if only
I’d never felt it, I’d never heard it
I know I loved you. Did I even deserve it?
When you returned it. There’s no suspicion,
no hesitation, believing through the
eyes of sure adoration
In walks the darkness I pitch
without you
Asks me do I realise what
I’d done and who I’d done to.
Indeed I do know
It never leaves me, just
visits less often
It isn’t gone and
I won’t feel its grip soften without a coffin
Breathing beside me, feel-ing its warmness,
phantom affect-ion gives a human performance
Ξέρω ακριβώς πού ήμουν
όταν σε είδα για πρώτη φορά
Όπως σε βλέπω τώρα,
μέσα από αυτά τα μάτια που περιμένουν να ξαναπροσπαθήσουν
Εκείνες τις ανέγγιχτες μέρες, τις θυμάμαι με τόση αγάπη
Τόσο λίγες είναι οι δοκιμασίες όταν μια ζωή δεν είναι μοναχική,
και τώρα μακάρι
Δεν το είχα νιώσει ποτέ, δεν το είχα ακούσει ποτέ
Ξέρω ότι σε αγαπούσα. Το άξιζα καν;
Όταν μου το ανταπέδωσες. Δεν υπάρχει καμία υποψία,
κανένας δισταγμός, η πίστη μέσα από τα
μάτια μιας βέβαιης λατρείας
Στους περιπάτους μου, το σκοτάδι το σκεπάζω
χωρίς εσένα
Με ρωτάς, συνειδητοποιώ τι
έχω κάνει και σε ποιον έχω κάνει
Πράγματι, το ξέρω
Δεν με αφήνει ποτέ, απλώς
με επισκέπτεται λιγότερο συχνά.
Δεν έχει φύγει και
δεν θα νιώσω το κράτημά του να μαλακώνει χωρίς ένα φέρετρο
Αναπνέοντας δίπλα μου, νιώθοντας τη ζεστασιά του,
η φανταστική στοργή δίνει μια ανθρώπινη παράσταση
“TivoliRadio”, το αιρετικό ραδιόφωνο της οικογένειας του Yellow Radio FM 101.7, ένα καθαρά μουσικό ραδιόφωνο, για τους εραστές της καλής ξένης μουσικής!
Ελάτε μαζί μας συνοδοιπόροι σε μια μοναδική περιπέτεια που μας απελευθερώνει, μας προκαλεί, μας εμπνέει… Στο μουσικό κρησφύγετο της απέναντι όχθης…!!! https://tivoliradio.gr/
