Η θητεία του Μανόλο Χιμένεθ στον Άρη ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις και τελείωσε κάτω από τις χειρότερες δυνατές.
Ήταν 9 Σεπτεμβρίου του 2025 όταν ο Άρης ανακοίνωνε την πρόσληψη του Μανόλο Χιμένεθ με κοινή απόφαση Θεόδωρου Καρυπίδη και Ρούμπεν Ρέγες. Ο Ισπανός διαδεχόταν τον Μαρίνο Ουζουνίδη στον πάγκο των κιτρινόμαυρων με σκοπό να συμμαζέψει την ομάδα μετά τα πρώτα αρνητικά αποτελέσματα στη σεζόν και τον σοκαριστικό ευρωπαϊκό αποκλεισμό από την Αράζ.
Η άφιξη Χιμένεθ επανέφερε προσωρινά την ελπίδα στον ποδοσφαιρικό Άρη
Η παροχή ελπίδων για έναν καλύτερο Άρη δε στοιχειοθετήθηκε από την υπογραφή συμβολαίου με τον Ισπανό τεχνικό, αλλά μέσα από τα θετικά αποτελέσματα που ήρθαν άμεσα και έδωσαν καύσιμο στην ενέργεια του κόσμου έπειτα από ένα αποκαρδιωτικό καλοκαίρι.
Οι διαδοχικές νίκες απέναντι σε Ατρόμητο, Παναιτωλικό, Κηφισιά και Μαρκό επανέφεραν την ηρεμία στις τάξεις των κιτρινόμαυρων, οι οπαδοί των οποίων έβλεπαν ένα σύνολο που έμοιαζε να είχε βρει τον σταθερό δρόμο προς τη νίκη χωρίς να αποδίδει ποιοτικό ποδόσφαιρο στο χορτάρι.
Το ματς με τον Πανσερραϊκό άνοιξε τον ασκό του Αιόλου
Το 4/4 ακολούθησε μια μεγάλη γκέλα που άφησε ωστόσο ανάμεικτα συναισθήματα στον κόσμο του Άρη. Η εντός έδρας ισοπαλία με τον, κακό φέτος, Πανσερραϊκό, δεδομένα δεν είναι ένα αποτέλεσμα που μπορεί να “χωνευτεί” εύκολα. Βέβαια η αγωνιστική εικόνα των παικτών του Χιμένεθ στο συγκεκριμένο ματς ήταν αντιστρόφως ανάλογη: πραγματοποίησαν την καλύτερή τους εμφάνιση μέχρι εκείνο το σημείο.
Η μπάλα όμως δεν τους έκανε το χατίρι και το “Χ” απέναντι σε έναν φαινομενικά εύκολο αντίπαλο έφερε τους πρώτους τριγμούς για τον Χιμένεθ. Έκτοτε ο τρόπος που προπονητής και παίκτες διαχειρίστηκαν την πίεση ήταν… ανεπίτρεπτος για έναν μεγάλο σύλλογο όπως ο Άρης.
3 νίκες σε 5 μήνες πρωταθλήματος…
Ο απολογισμός του Χιμένεθ στον πάγκο του Άρη μετά τον πρώτο μήνα του μέλιτος συγκρίνεται μονάχα με αυτούς των χειρότερων στη σύγχρονη ιστορία του συλλόγου. Οι μόλις 3 νίκες στο πρωτάθλημα σε διάστημα 5 μηνών προκαλούν θλίψη και εγείρουν ερωτήματα για το αν το φετινό ρόστερ είναι πράγματι τόσο χαμηλών δυνατοτήτων ή η διαχείριση που έγινε από τον Ανδαλουσιανό προπονητή ήταν αυτή που οδήγησε στα τόσα αρνητικά αποτελέσματα.
ΑΕΛ, Αστέρας Τρίπολης και Παναιτωλικός ήταν τα μοναδικά “θύματα” της ομάδας του Χιμένεθ από τα τέλη του Σεπτεμβρίου μέχρι και σήμερα. Μιας ομάδας που επέδειξε χαρακτηριστική ανικανότητα στην εξασφάλιση των 3 βαθμών (κυρίως εξαιτίας της θλιβερής συγκομιδής σε γκολ) και επέλεξε σε πολλές περιπτώσεις να περιοριστεί στον βαθμό της ισοπαλίας ελλείψει ικανότητας μετουσίωσης των λίγων ευκαιριών που (συνήθως) παρήγαγε σε γκολ.
Οι 10 ισοπαλίες σε 20 ματς ( το 1/2 των αγώνων!) συνηγορούν στην παραπάνω διαπίστωση. Ένα σύνολο που δεν μπόρεσε να κερδίσει (ούτε να σκοράρει) με τον προτελευταίο Αστέρα στην έδρα του, παραδόθηκε άνευ ουσιαστικής προσπάθειας στη Λάρισα και πάλεψε να μη χάσει κόντρα στον Βόλο των 7 ηττών στους τελευταίους 8 αγώνες (μόνο ο Άρης αποτέλεσε εξαίρεση και θα έπρεπε μάλιστα να νιώθει ευχαριστημένος με τον ένα βαθμό).
Δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν είχε πίστωση χρόνου
Η συνήθεια του Θεόδωρου Καρυπίδη να αλλάζει προπονητές με το που τα αποτελέσματα “στραβώσουν”, στην προσπάθεια να προκαλέσει ηλεκτροσόκ εντός των αποδυτηρίων, έχει πιστοποιηθεί ανά τα χρόνια. Μερικοί εξ αυτών μπορεί να νιώθουν μάλιστα και αδικημένοι από τον τρόπο αντιμετώπισής τους και την πίστωση χρόνου που δεν είχαν κατά τη θητεία τους στον πάγκο του Άρη. Ο Μανόλο Χιμένεθ είναι σίγουρα ο τελευταίος που μπορεί να πει κάτι τέτοιο.
Ίσα ίσα που στην περίπτωση του, οι ιθύνοντες ίσως και να εξάντλησαν την υπομονή τους μέχρι να λάβουν την οριστική απόφαση απομάκρυνσής του. Αυτή δεν ήρθε μετά τον απογοητευτικό αποκλεισμό από το Κύπελλο (3-0 από τον Παναθηναϊκό), δεν ήρθε ούτε μετά την επαναλαμβανόμενη αποτυχία του Άρη να διατηρήσει το προβάδισμα υπέρ του, η οποία κορυφώθηκε με την κωμική ισοφάριση που δέχθηκε από τον Λεβαδειακό στο 93′ στο πρόσφατο 2-2 στο “Κλεάνθης Βικελίδης”.
Ολοκληρώνοντας την αποτίμηση του έργου του Μανόλο Χιμένεθ στον πάγκο του Άρη, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και τα προβλήματα που είχε να διαχειριστεί όλο αυτό το διάστημα. Αλλεπάλληλοι τραυματισμοί (προϊόν των μεταγραφικών επιλογών που έγιναν), ελλιπής στελέχωση του ρόστερ σε κάποιες θέσεις και αιτήματα ενίσχυσης από την πλευρά του προπονητή τα οποία ουδέποτε εισακούστηκαν.
Ωστόσο δε χωράνε πολλές δικαιολογίες εκεί που ένας προπονητής αποτυγχάνει στα μείζονα. Η διαχείριση των αποδυτηρίων συγκαταλέγεται μέσα σε αυτά. Ο Χιμένεθ τα έχασε προ πολλού. Αν υπήρχε ξεκάθαρο επιθετικό πλάνο από πλευράς τεχνικού τιμ και αν αυτό μεταφέρθηκε με σαφήνεια μέσα από τις προπονήσεις στους παίκτες ίσως να μην είμαστε ποτέ σε θέση να γνωρίζουμε. Αλλά η αδυναμία εμφύσησης κινήτρου από τη μεριά του Ανδαλουσιανού προς το σύνολο του ρόστερ κατέστη φανερή ακόμα και στον τελευταίο φίλο του Άρη. Και αυτό είναι κάτι ανεπίτρεπτο. Ο επίλογος της θητείας του Μανόλο Χιμένεθ στον πάγκο των κιτρινόμαυρων σημαδεύεται από τα λόγια του ίδιου, καθώς έμοιαζε να ομολογεί την αποτυχία του στο να περάσει τις ιδέες και τη νοοτροπία του στα αποδυτήρια του Άρη. Το διαζύγιο μεταξύ των δύο πλευρών άργησε, εντούτοις ήρθε όταν ο κόμπος είχε φτάσει πια στο χτένι…