Οι δηλώσεις του Ηλία Παπαθεοδώρου αναφέρονται μεν σε ένα υπαρκτό και πολύ σοβαρό πρόβλημα του ελληνικού μπάσκετ, αναπόφευκτα όμως αφήνουν μία αλγεινή αίσθηση, δεδομένου του πρόσφατου παρελθόντος του Έλληνα προπονητή.
Τα προβλήματα που υπάρχουν στο μπάσκετ είναι δεδομένα. Αυτό που πρέπει να αλλάξει όμως είναι και η διάθεση προς επίλυση τους. Αν αυτή υφίσταται μόνο όταν κάποιος δεν βρίσκεται με τη συμπολίτευση τότε το πρόβλημα απλώς θα διαιωνίζεται.
Τελικά ποιο κλάμα μετράει
Σε έναν χώρο όπου οι διχογνωμίες είναι καθημερινότητα, ένα πράγμα φαίνεται να αποτελεί τη μοναδική σταθερά εδώ και δεκαετίες στο ελληνικό μπάσκετ. Η (επιεικώς) απαράδεκτη εικόνα των διαιτητών κάνει τα παιδάκια να κλαίνε, κάτι το οποίο είναι κακό.
Μένει βέβαια να αποσαφηνιστεί κάτι. Να μάθουμε ποια είναι αυτά τα παιδιά που δεν πρέπει να κλαίνε. Γιατί φαίνεται να υπάρχει μία σχετική ευελιξία στο ποια δάκρυα συγχωρούνται και ποια όχι.
Αρχικά πρέπει να τονιστεί ότι αυτό που εκλαμβάνεται από τις δηλώσεις του Ηλία Παπαθεοδώρου είναι μία αναφορά στον πρόεδρο της ΕΟΚ. Εάν αυτό είναι λανθασμένο, τότε το άρθρο χάνει την αξία του και τον λόγο ύπαρξης του. Σίγουρος δεν μπορεί να είναι κάποιος, αλλά η διατύπωση οδηγεί σε ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα, οπότε με αυτό και θα πορευτούμε.
Δύο χρόνια στο «υπουργείο»
Συνηθισμένο είναι στην πολιτική το φαινόμενο να μην υπάρχει το παραμικρό σημάδι επίκρισης προς την εκάστοτε κυβέρνηση από βουλευτές που βρίσκονται εντός της. Όλο αυτό βέβαια αλλάζει αν αποχωρήσουν ή διαγραφούν που ξαφνικά βρίσκουν και πάλι την αντιληπτική ικανότητα να καταλάβουν ότι η χώρα δεν είναι ένας επίγειος παράδεισος.
Είναι δύσκολο να μην κατηγορηθεί για κάτι παρόμοιο ο Ηλίας Παπαθεοδώρου. Ο έμπειρος προπονητής επί μία διετία ήταν ο αποδέκτης της πιο ευνοϊκής μεταχείρισης που είχε ομάδα (πλην Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού) τον 21ο αιώνα. Φέτος βέβαια βρίσκεται στο Μαρούσι που όντως έχει πάρα πολλά παράπονα από τη διαιτησία.
Η αναφορά δεν γίνεται με χαιρεκακία. Ούτε ευχάριστο είναι ότι ο Παπαθεοδώρου βλέπει τη δουλειά του να γίνεται «παιχνίδι» για ανεπαρκείς διαιτητές ούτε υπάρχει καμία μορφή συμπαντικής ισορροπίας στη διόρθωση ενός λάθους με ένα άλλο, σε καμία περίπτωση.
Το ζήτημα είναι απλό και ξεκάθαρο. Πως γίνεται ξαφνικά να γίνεται μείζον θέμα για τα παιδιά που κλαίνε, τη στιγμή που αυτό όχι μόνο δεν σταμάτησε ποτέ να συμβαίνει, αλλά συνέβαινε υπέρ της πρώην ομάδας του;
Μια διετία με τα δάκρυα «ποτάμια»
Δυστυχώς δεν υπάρχει απόλυτος τρόπος να μετρηθούν τα όσα έχουν γίνει διαιτητικά υπέρ της ομάδας του Προμηθέα. Οποιοσδήποτε όμως παρακολουθήσει απλώς τους αγώνες με τον Άρη θα φρίξει. Όπως άλλωστε έφριξαν ακόμη και οι ξένοι παίκτες που αναρωτιόταν για ποιον λόγο να συνεχίσουν να παίζουν.
Θα καταφύγουμε για την ιστορία στη συζήτηση περί βολών. Όχι, δεν είναι ένα τέλειο μέτρο σύγκρισης, αλλά τα μοτίβα μάλλον μπορούνε να μας πούνε κάτι.
Στα οκτώ ματς ο Προμηθέας είχε σε όλα περισσότερες βολές στην κανονική διάρκεια, με αυτό να αλλάζει μόνο στην παράταση της νίκης με 89-85 στα πλέι-οφ του 24′. Τότε ο Άρης είχε συνολικά τρεις βολές παραπάνω (32-29) σε ένα ματς που βέβαια αυτή η διαφορά ήρθε από τα ηθελημένα φάουλ που έκανε ο Προμηθέας γιατί «κυνηγούσε» στο σκορ.
Σε αυτό το διάστημα ο Άρης είχε 167 βολές έναντι 234 του Προμηθέα ο οποίος εκτέλεσε 67 βολές περισσότερες από τον Άρη σε αυτή τη διετία. Κατά μέσο όρο είχε «αβαντάζ» περίπου 8,3 βολών ανά αγώνα!
Ιδίως τη σεζόν 2023-24 τα δάκρυα των παιδιών που υποστήριζαν τον Άρη έτρεχαν ποτάμια, αλλά εκεί δεν είχαμε ούτε ξεσπάσματα ούτε υπενθυμίσεις των εξαγγελιών που είχαμε όλοι ακούσει.
Καλό να σε πνίγει το δίκιο, χρειάζεται όμως και η αυτοκριτική
Καταληκτικά, κανείς δεν λέει ότι ο Παπαθεοδώρου είναι υποχρεωμένος να υφίσταται αυτές τις διαιτησίες δίχως να εξεγείρεται. Ούτε ότι του «αξίζουν», σε καμία των περιπτώσεων.
Όταν όμως έχει εργοδότη επί μία διετία τον άνθρωπο που έχει υπό την ευθύνη του το κομμάτι της διαιτησίας και μένεις σιωπηλός τη στιγμή που απολαμβάνεις της εύνοιας των γκρι, τότε δεν βλάπτει και λίγη αυτοκριτική για το αν αποτέλεσες και ο ίδιος ένα κομμάτι του συστήματος του οποίου βλέπεις τώρα το πραγματικό πρόσωπο.
