Ο Άρης έκανε το χρέος του στη Μύκονο χωρίς να πιάσει μεγάλες στροφές στην απόδοσή του, πήρε διπλό ουσίας και στρέφει πια την προσοχή του στον αγώνα Κυπέλλου με το Μαρούσι.
Η εμφάνιση του Άρη στο Κλειστό της Άνω Μεράς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και διεκπεραιωτική. Έκανε τα απολύτως απαραίτητα για να φύγει με το ροζ φύλλο αγώνα απέναντι σε μια αξιόμαχη, αλλά κατώτερης ποιότητας ομάδα.
Και αυτό δεν είναι κακό όταν μιλάμε για ένα αγωνιστικό σύνολο που μέχρι πρότινος ήταν μέσα σε 3 διαφορετικές διοργανώσεις. Χρειάζονται και οι βραδιές (ή καλύτερα τα απογεύματα) όπου ο Άρης θα κερδίζει ενώ είναι μέτριος ή και κακός.
Θα το κάνει με τον Στέλιο Πουλιανίτη να μπαίνει στα παπούτσια και του τραυματία Μήτρου-Λονγκ αλλά και του Μπράις Τζόουνς, ο οποίος αρχικά φορτώθηκε με 2 γρήγορα φάουλ και στην εξέλιξη του αγώνα αντιμετώπισε ενοχλήσεις που τον κράτησαν έξω στη μεγαλύτερη διάρκεια του δευτέρου ημιχρόνου.
Θα το κάνει με τον Ρόνι Χάρελ να γίνεται “διπλός” σε πόντους και ριμπάουντ, ενώ παράλληλα δοκίμαζε… την τύχη του στο κατέβασμα της μπάλας και στο κομμάτι του facilitating. Όπως και με τον Αμίν Νουά (μεταξύ άλλων) να έχει ένα off-game. Γιατί κι αυτό μέσα στο πρόγραμμα είναι, ο Ίγκορ Μίλιτσιτς και το προπονητικό του τιμ οφείλουν να το διαχειριστούν αναλόγως βρίσκοντας εναλλακτικές στο σκοράρισμα.
Καταλήγοντας, ο Άρης έδειξε χαρακτήρα στη Μύκονο και δεν πανικοβλήθηκε από το κακό του διάστημα στο πρώτο μισό της τέταρτης περιόδου. Ακούμπησε τη μπάλα σε έμπιστα χέρια, έπαιξε με το χρόνο όσο χρειαζόταν, έφθειρε την αντίπαλη άμυνα με φάουλ (κι ας ήταν άστοχος στις βολές σε πρωτοφανή βαθμό) και έβαλε μεγάλα σουτ την κατάλληλη ώρα (π.χ. τρίποντο Άντζουσιτς για το 71-76).
Μπορεί πια να στρέψει το βλέμμα του στο ματς με το Μαρούσι για το θεσμό του Κυπέλλου (17/02, 17:00), ελπίζοντας πως αυτό το ταξίδι θα διαρκέσει περισσότερο του (ίσως) αναμενόμενου…
