Το φάρμακο του Άρη για να βγάλει ομαλά το υπόλοιπο της χρονιάς δεν είναι το καλό ποδόσφαιρο. Είναι να παίρνει τους τρεις βαθμούς πάσει θυσία, με οποιονδήποτε τρόπο. Να γίνει επιτελούς πιο κυνικός σαν ομάδα.
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, κανείς δεν ισχυρίζεται πως και η αγωνιστική βελτίωση δεν είναι ζητούμενο. Απλώς όχι το πρωταρχικό. Πρώτα η βελτίωση της βαθμολογικής εικόνας και έπειτα, μέσα από το ψυχολογικό boost που αυτή θα προσφέρει, η διόρθωση κάποιων ανορθογραφιών στο χορτάρι. Με αυτή τη σειρά οφείλει να κινηθεί η ομάδα του Μανόλο Χιμένεθ για το υπόλοιπο της σεζόν.
Στο Αγρίνιο ο Άρης δεν ήταν αρκετά κυνικός, υπό άλλες συνθήκες θα την “πατούσε”. Έπρεπε να συναντήσει έναν αντίπαλο χαμηλών δυνατοτήτων (ασχέτως αν έπαιζε με παίκτη λιγότερο) για να καταφέρει κουτσά-στραβά να επιβληθεί και αφότου δημιούργησε 22 τελικές προσπάθειες να αρκεστεί στη μία εξ αυτών που κατέληξε στα δίχτυα. Εκεί άλλωστε όλα τελείωσαν, ο Παναιτωλικός δεν είχε ούτε τις ψυχικές ούτε τις σωματικές δυνάμεις να προβάλει αντίσταση.
Η σχέση του φετινού Άρη με το γκολ είναι σαν μια τοξική σχέση, όπου όσο πιο πολύ προσπαθείς και όσο πιο κοντά κι αν πλησιάζεις, τόσο πιο μακριά φαίνεται εκ των πραγμάτων η θετική κατάληξη.
Κι αν από κάποιους το περιμένεις πια (16 ματς χωρίς γκολ ή ασίστ για τον Κάρλες Πέρεθ), για άλλους σίγουρα δεν ισχύει το ίδιο. Έπρεπε να δούμε τον Μορόν να αστοχεί σε 5 μεγάλες ευκαιρίες και τον Κουτσερένκο να λέει όχι με κάθε πιθανό τρόπο, ώσπου να έρθει στο 78′ ο Φαμπιάνο ως από μηχανής Θεός από την πίσω γραμμή για να λύσει το γόρδιο δεσμό στο σκοράρισμα των κιτρινόμαυρων.
Η εμφάνιση στο Αγρίνιο δεν ήταν πειστική. Για την ακρίβεια ήταν ένα πισωγύρισμα σε σχέση με την εικόνα της ομάδας απέναντι στο Λεβαδειακό την περασμένη Κυριακή. Όμως υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στα δύο παιχνίδια: Το Λεβαδειακό ο Άρης δεν τον κέρδισε. Άφησε δύο βαθμούς πίσω. Πάνε αυτοί, δε γυρίζουν.
Στο Αγρίνιο οι παίκτες του Χιμένεθ έκαναν το καθήκον τους, ακόμα κι αν τα κατάφεραν αγκομαχώντας. Ακόμα κι αν η απόδοση τους στο δεύτερο ημίχρονο έπεσε αντί να ανεβεί παράλληλα με την εξουθένωση του αποδεκατισμένου Παναιτωλικού. Δεν έχει σημασία. Θα είχε μόνο αν βαθμολογικά βρισκόταν έστω κοντά σε αυτό που είχε ορίσει ως εφικτό στόχο στην αρχή της σεζόν. Σημασία τώρα έχει να κερδίζει…
