Θα διαμόρφωναν αποτέλεσμα, αν ο Άρης δεν ήταν εξαιρετικός
Δεδομένων των συνθηκών κάτω από τις οποίες διεξήχθη ο αγώνας, η νίκη του Άρη στην Πάτρα είναι η μεγαλύτερη της φετινής αγωνιστικής περιόδου. Μέχρι την επόμενη.
Στον αγώνα που άνοιξε την αυλαία της Stoiximan GBL ανάμεσα σε Άρη και Προμηθέα, όσοι συντονίστηκαν στους δέκτες τους για να δουν το παιχνίδι έγιναν μάρτυρες μιας διαιτησίας που θύμισε άλλες εποχές, συγκεκριμένα αυτές του Λίντο.
Ένα ντροπιαστικό σόου διαρκείας των “γκρι” που με το έτσι θέλω πριόνιζαν τα πόδια από τη θέση οδηγού στο σκορ στην οποία κάθισε ο Άρης από νωρίς στην αναμέτρηση. Μόνο που η καρέκλα αποδείχθηκε τελικά θρόνος και ο Άρης δε θα άφηνε με τίποτα τη νίκη να φύγει από τα χέρια του, ακόμα κι αν τα μέσα που επιστρατεύτηκαν για να συμβεί κάτι τέτοιο ήταν αθέμιτα και ανήθικα.
Το πρώτο ημίχρονο ήταν ίσως το κορυφαίο των κιτρινόμαυρων φέτος. 62 πόντοι με εξωπραγματικά ποσοστά ευστοχίας από κάθε σημείο του γηπέδου (64% δίποντα, 50% τρίποντα, 93% βολές), 18(!) ασίστ για μόλις 5 λάθη και συνολικά μια σχεδόν άψογη εμφάνιση, η οποία υπό άλλες συνθήκες θα έφτανε για το χτίσιμο διαφοράς άνω των 15 πόντων.
Τελικά ο Άρης αρκέστηκε σε προβάδισμα μόλις 8 πόντων, εξαιτίας των διαιτητικών… εφευρέσεων που κράτησαν τον Προμηθέα στο παιχνίδι μέσω των ελεύθερων βολών. 27 σούταραν οι Πατρινοί στο πρώτο και 19 στο δεύτερο ημίχρονο. Σύνολο 46, αριθμός ρεκόρ στη φετινή GBL.
Ήταν τέτοια η αλλοίωση που υπέστη το παιχνίδι, που αν ο Άρης δεν έπιανε πολύ υψηλά στάνταρ απόδοσης, πιθανότατα μια απλώς καλή εμφάνιση του δε θα ήταν αρκετή για να φύγει με τη νίκη από το “Δημήτρης Τόφαλος”. Και ο παράγοντας που συνέβαλε σε αυτό σίγουρα δεν ήταν η απόδοση του Προμηθέα στο ματς…
Χρειάστηκε να αποβληθούν 3 παίκτες του Αυτοκράτορα ώστε να δούμε συνθήκες ντέρμπι στο παρκέ. Ακόμα και τότε οι γηπεδούχοι μετρήθηκαν και βγήκαν λιγότεροι έναντι της ομάδας του Μίλιτσιτς. Όχι αριθμητικά, αλλά αγωνιστικά. Σε πάθος, θάρρος, συγκέντρωση… και ποιότητα.
Ο Άρης το χθεσινό απόγευμα του Σαββάτου πήρε τη μεγαλύτερη του νίκη μέχρι τώρα στη σεζόν. Γιατί ο πήχης της δυσκολίας μπήκε ψηλά από τον αντίπαλο; Όχι. Επειδή φρόντισαν κάποιοι άλλοι να του στήσουν παγίδα, “μπλόκο” όπως λέμε. Μα όταν ο Άρης παίζει σαν Αυτοκράτορας δε λογαριάζει ούτε έδρες, ούτε διαιτητές, ούτε θεούς και δαίμονες που στέκονται απέναντί του παρακαλώντας να στραβοπατήσει. Είναι στο dna του να μη χαμπαριάζει τίποτα και να βγαίνει αλώβητος από τις άνισες συγκρούσεις, στο δρόμο της επιστροφής στην κορυφή.
