Η εικόνα αποσύνθεσης του Άρη στη Λάρισα συνοψίζει το φετινό πρόσωπο μιας ομάδας, της οποίας η σεζόν οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στα βράχια.
Δύσκολα θα βρεθεί κάποιος που να ισχυριστεί πως ενθουσιάστηκε από το ποδόσφαιρο που παρήγαγαν οι κιτρινόμαυροι σε οποιοδήποτε στάδιο της τρέχουσας αγωνιστικής περιόδου.
Το προφίλ της ομάδας του Χιμένεθ στο γήπεδο κινείται στους εξής άξονες: συντηρητισμός, ατολμία, δυσκοιλιότητα στο γκολ και έλλειψη σταθερών στις οποίες να μπορεί να βασίζεται όταν τα πράγματα παίρνουν άσχημη τροχιά.
Ωστόσο η αγωνιστική εικόνα που παρουσίασε ο Άρης στη Λάρισα ήταν σχεδόν πρωτόγνωρη και μπορεί να συγκριθεί μόνο με την αντίστοιχη του αγώνα απέναντι στον ΟΦΗ τον περασμένο Οκτώβριο, όταν οι κιτρινόμαυροι ηττήθηκαν με κατεβασμένα τα χέρια και όντας ανήμποροι να απειλήσουν τους Κρητικούς σε οποιοδήποτε σημείο της αναμέτρησης.
Εξίσου ανήμποροι να αντιδράσουν εμφανίστηκαν και στο χθεσινό παιχνίδι για την 17η αγωνιστική της Stoiximan Super League. Η ΑΕΛ κατάφερε να προηγηθεί μόλις στο 3′, σε μια φάση όπου η άμυνα των φιλοξενούμενων… κοιμήθηκε του καλού καιρού.
Και από κει και πέρα σκοτάδι…Απείλησαν μία φορά με τον Φαντιγκά στο 28′ και αυτό ήταν, δεν υπήρξε άλλη στιγμή σε 95 αγωνιστικά λεπτά που ο Άρης να έφτασε με αξιώσεις στην αντίπαλη περιοχή.
Μια εικόνα θλίψης, ένα σύνολο χωρίς σαφή προσανατολισμό στο γήπεδο, δίχως ιδέες, δίχως ηγετικές φυσιογνωμίες να τραβήξουν το κάρο από τη λάσπη. Ο Άρης μετρήθηκε για άλλη μια φορά τη φετινή χρονιά και βγήκε λιγότερος από αυτό που προσδοκούν και αξίζουν οι χιλιάδες φίλοι του που έδωσαν βροντερό παρών ΚΑΙ στη Λάρισα.
Η άνευρη αγωνιστική προσέγγιση και το ελλειπές κίνητρο που εμφανίζουν οι παίκτες του Χιμένεθ ως σύνολο δεν κρύβεται, την ώρα που ο Φεβρουάριος πλησιάζει και ο Άρης απομακρύνεται όλο και πιο πολύ από τους στόχους που έθεσε με την έναρξη της σεζόν.
Βρίσκεται εκτός Κυπέλλου, μακριά από ευρωπαϊκές υποχρεώσεις ήδη από το καλοκαίρι και σε πολύ μεγάλη απόσταση από τον οριοθετημένο στόχο της τετράδας στο πρωτάθλημα. Είναι στο -10 από τον τέταρτο Λεβαδειακό με ματς παραπάνω και οι όποιες ελπίδες του για ανατροπή της όλης κατάστασης εξανεμίζονται από εβδομάδα σε εβδομάδα.
Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι η ομάδα του Χιμένεθ (με την υπογραφή της διοίκησης και του τεχνικού διευθυντή) δεν εμπνέει τον κόσμο του Άρη, δεν του δίνει έστω κάτι πίσω το οποίο να μπορεί να τον κάνει να ελπίζει σε καλύτερες μέρες. Μια παγιωμένη πεσιμιστική εικόνα χωρίς έστω μία ηλιαχτίδα φωτός να εισβάλλει από τις χαραμάδες της ποδοσφαιρικής ομάδας…
