Ο Άρης είχε δύο εβδομάδες προετοιμασίας για το ματς με την ΑΕΚ ελέω εθνικών ομάδων και ο Μάνολο Χιμένεθ ήθελε να εστιάσει στη βελτίωση της φυσικής κατάστασης των παικτών, χωρίς όμως τα αποτελέσματα να είναι ορατά στο χορτάρι.
Βασικό γνώρισμα του φετινού Άρη (πέρα από τους ασταμάτητους τραυματισμούς, με τελευταίους αυτούς των Αλφαρέλα και Σούντμπεργκ) είναι η έλλειψη δυνάμεων στο κλείσιμο των παιχνιδιών, δείγμα της προβληματικής καλοκαιρινής προετοιμασίας των κιτρινόμαυρων.
Η αδυναμία ολοκλήρωσης του ενενηντάλεπτου σε υψηλές εντάσεις εμφανίστηκε για άλλη μια φορά, καθώς όσο περνούσε η ώρα στο δεύτερο ημίχρονο ο Άρης υποχωρούσε όλο και περισσότερο.
Ιδιαίτερα στον κινητήριο μοχλό της ομάδας, δηλαδή τον άξονα, οι ανάσες είναι πια μετρημένες. Με τις απουσίες των Γαλανόπουλου, Γένσεν, Μισεουί και Βοριαζίδη δεν υπήρχε σχεδόν κανείς που να μπορεί να ξεκουράσει τους Ράτσιτς και Μόντσου (περνάει παρατεταμένο ντεφορμάρισμα) και ως εκ τούτου ο Άρης δεν μπορούσε να βγάλει τη μπάλα γρήγορα από την περιοχή του μέσω συνεργασιών και χτυπώντας στο χώρο να ανεβάσει παίκτες στο αμυντικό τρίτο της ΑΕΚ.
Η εικόνα μετά το γκολ της Ένωσης ήταν λυπηρή, καθώς στεκόταν αδύνατο για τους παίκτες των κιτρινόμαυρων να πλησιάσουν ορθολογικά τα καρέ των γηπεδούχων και να τους βάλουν πίεση με το σκορ σε εύθραυστη κατάσταση.
Αιτία για αυτό δεν αποτελεί μόνο το έλλειμμα αντοχών, σαφώς υπάρχει και ζήτημα ομοιογένειας (εδώ έρχονται οι πολλοί τραυματισμοί) και αμφιβόλου αγωνιστικού σχεδίου σε ό,τι αφορά την επιθετική λειτουργία της ομάδας.
Ωστόσο θα περίμενε κανείς πως έχοντας δύο εβδομάδες μπροστά τους, το προπονητικό σταφ και οι παίκτες του Άρη θα είχαν καλύψει μέρος του χαμένου εδάφους όσον αφορά τα τρεξίματα και θα εμφανίζονταν πιο ετοιμοπόλεμοι για μια μάχη, όπως αυτή που διεξήχθη φαινομενικά στην ΟΠΑΠ Αρένα. Γιατί στην πράξη δεν ήταν μάχη, ήταν ο επιθετικός μονόλογος μίας ομάδας απέναντι σε έναν παθητικό δέκτη.
