Όταν ο τερματοφύλακας είναι συνεχώς ο πολυτιμότερος σου, κάτι πάει λάθος…
Μια σωτήρια επέμβαση του Γιώργου Αθανασιάδη στο 95′ έσωσε τον Άρη από το απόλυτο κάζο στον Βόλο. Δεν αλλάζει ωστόσο και πολλά όσον αφορά τη γενική, τραγική αγωνιστική εικόνα των κιτρινόμαυρων.
Πρόκειται για κακή συνήθεια που δε λέει να σταματήσει. Ο Άρης εξαρτάται από τον τερματοφύλακα του σε τέτοιο βαθμό που περιμένει σχεδόν αποκλειστικά από τον Γιώργο Αθανασιάδη να του εξασφαλίσει “κάτι” βαθμολογικά από το εκάστοτε παιχνίδι.
Το ίδιο συνέβη και χθες στο Βόλο. Αν δεν ήταν η σπουδαία απόκρουση του Έλληνα κίπερ στην τελευταία φάση του αγώνα, ο Άρης θα είχε γνωρίσει μια ήττα που θα τον έφερνε σε πρωτόγνωρη θέση εσωστρέφειας. Και εννοείται πως η ίδια η ομάδα είναι η αποκλειστική υπεύθυνη για αυτήν την κατάληξη.
Η εμφάνιση των παικτών του Χιμένεθ στην πόλη της Μαγνησίας ήταν σα να βγήκε μέσα από τις πιο καταθλιπτικές σκέψεις των οπαδών των κιτρινόμαυρων. Μια ομάδα άνευρη, ασύνδετη και χωρίς κάποιο ελκυστικό (ή έστω που να βγάζει νόημα) αγωνιστικό πλάνο.
Ευτύχησε να προηγηθεί… καταλάθος, πριν καλά καλά καταγράψει τελική προσπάθεια στο ματς. Από εκεί και πέρα… το απόλυτο τίποτα. Ο φανερά αδούλευτος (και βολεμένος στις μικρές προσδοκίες και απαιτήσεις) Άρης δεν μπόρεσε να απειλήσει ούτε για μια στιγμή τον Βόλο που έψαχνε με ζέση την επιστροφή του στη διεκδίκηση της νίκης.
Δεν εκμεταλλεύτηκε καθόλου τους χώρους που του προσφέρθηκαν μέσω του ανεβάσματος των γηπεδούχων στον αγωνιστικό χώρο, μπερδεύτηκε χειρότερα από τις πολλές μαζεμένες αλλαγές στην ανάπαυλα (μερικές και ανεξήγητες, όπως αυτή του Φρίντεκ για να παίξει μπακ ο Γένσεν!) και εντέλει παραδόθηκε στην αφέλεια που τον διακρίνει ως σύνολο από την αρχή της τρέχουσας αγωνιστικής περιόδου.
Όπως αυτή στη φάση του πέναλτι στο οποίο υποπίπτει ο Σούντμπεργκ. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να έχει το χέρι του απλωμένο έτσι μέσα στη μεγάλη περιοχή, ακόμα κι αν φαίνεται πως κάνει κίνηση για να το μαζέψει.
Ακόμα χειρότερα, στη φάση της αποβολής του Χόνγκλα. 4 λεπτά είχαν περάσει από την πρώτη κίτρινη κάρτα που αντίκρισε ο Καμερουνέζος, δε γίνεται δα να το ξέχασε. Άντε το λάθος κοντρόλ συμβαίνει, μέσα στην (ποδοσφαιρική) ζωή είναι κι αυτό. Αλλά το κράτημα που ισοδυναμεί με αποβολή γιατί; Ούτε στα ερασιτεχνικά τέτοια λάθη…
Για τις αλχημείες του Χιμένεθ με τους πειραματικούς μπακ, τους πολλαπλούς επιθετικούς σε σύστημα “πλημμύρα” και τον εκ του πάγκου “σωτήρα” Ρόουζ δεν υπάρχει λόγος να γραφτεί εκτενής ανάλυση. Σε μια ομάδα που δεν έχει αρχή, μέση και τέλος όλα επιτρέπονται. Αρκεί να υπάρχει η κοινή αντίληψη για το πότε πρέπει να μπει ένα όριο στα πειράματα, μήπως και αρχίσουμε σιγά σιγά να βλέπουμε κάτι που να θυμίζει ποδόσφαιρο…