Ένα ακόμη επεισόδιο της ίδια σειράς είδε ο κόσμος του Άρη, που περισσότερο νιώθει ότι επανέρχονται στην επιφάνεια εφιαλτικές αναμνήσεις του παρελθόντος, παρά ότι ζει κάτι πρωτόγνωρο.
Η λέξη «Βιετνάμ» έχει συνδεθεί στη δημοφιλή κουλτούρα με το μετατραυτικό στρες. Αυτό που ζούσαν οι Αμερικανοί στρατιώτες ακόμη και χρόνια αφού βρέθηκαν στην άλλη άκρη του κόσμου, στον πρώτο (και ίσως μοναδικό) πόλεμο που κλυδώνισε την βαθιά πίστη τους ότι «ο πρόεδρος ξέρει καλύτερα».
Αυτό το μετατραυματικό στρες αποτελεί δυστυχώς εδώ και χρόνια μόνιμο ένοικο στο μυαλό του Αρειανού και είτε μιλήσουμε σημειολογικά είτε ουσιαστικά αναδύθηκε και πάλι στο προσκήνιο στον χθεσινό (14/1) αγώνα με τον Παναθηναϊκό.
Λίγο από ΟΑΚΑ και Πανθεσσαλικό
Στα σημειολογικά και τα λιγότερο ουσιαστικά, το ξεκίνημα του ματς θύμισε τους δύο πρόσφατους τελικούς με τον Παναθηναϊκό. Αν η ευκαιρία του Νασούτι δεν μπορεί να εξισωθεί με αυτή του Μόντσου, σίγουρα μπορεί αυτή του Άλβαρο Σαμόρα στο Πανθεσσαλικό. Φυσικά και οι τρεις φάσεις στο 0-0, εκεί που ο Άρης θα έπαιρνε κεφάλι στο σκορ και οι κανόνες εμπλοκής θα άλλαζαν.
Ακόμη και το γκολ του Μπακασέτα θύμισε κάτι από ΟΑΚΑ. Ένα σουτ από μακρινή απόσταση, σε μία φάση που δεν «μύριζε» γκολ και θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Όχι μόνο ο Άρης συνεχίζει να μην επιβεβαιώνει τις προσδοκίες, αλλά σαδιστικά βρίσκει τον ίδιο τρόπο να αποκαρδιώνει τον κόσμο του.
Τα ίδια λάθη για άλλη μία φορά
Βέβαια η ουσία του κιτρινόμαυρου ptsd είναι αλλού. Στο ότι ο Άρης επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη σε έναν φαύλο κύκλο από πολλές πλευρές.
Για άλλη μία φορά η ομάδα πηγαίνει σε ένα ματς-φωτιά χωρίς την κατάλληλη ενίσχυση σε έμψυχο δυναμικό. Ο Άρης ήξερε εδώ και καιρό ότι τον Ιανουάριο θα δώσει δύο ματς που μπορούν να του δώσουν μία σημαντική ελπίδα αλλά δεν το εκμεταλλεύτηκε. Με τον Παναιτωλικό δεν υπήρχαν νέα πρόσωπα, με τον Παναθηναϊκό υπήρχε μόνο ο Μπουσαίντ που δεν ήταν έτσι κι αλλιώς έτοιμος να παίξει βασικός.
Αλλά μιλώντας για flashbacks, ο Άρης είχε πάει στον τελικό του Πανθεσσαλικού με μοναδική ενίσχυση τον Τζούισον Μπένετ που αδυνατώ να πιστεύω ότι θα θυμάται κανείς σε μερικά χρόνια. Το ίδιο λάθος που έκανε τότε -με μεγαλύτερο διακύβευμα και την πολυτέλεια του χρόνου- ο Άρης το κάνει και φέτος. Ναι μεν φέτος ήταν Ιανουάριος, αλλά το ήξερες εδώ και καιρό ότι η ομάδα χρειάζεται ενέσεις ποιότητας και μάλιστα άμεσα.
«Γαντζωμένος» από το κύπελλο, αδύναμος στα κέντρα αποφάσεων
Στο deja vu που ζούμε προστίθεται ότι για ακόμη μία χρονιά ο Άρης έχει κάνει αμέτρητα λάθη και προσπαθεί να βρει την ουσία στο κύπελλο. Σε μία διοργάνωση που κανείς δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά, όπως έχει φανεί σε πάρα πολλές περιπτώσεις.
Ας βάλουμε μέσα και ότι ο Άρης παραμένει -από την αρχή της ιστορίας του έως σήμερα- αδύναμος σε όλα τα επίπεδα. Μπορεί το ματς να μην το έκρινε (σε καμία περίπτωση) ο Ευαγγέλου, αλλά ότι μπαίνει ο συγκεκριμένος διαιτητής υπενθυμίζει ότι η ομάδα δεν μπορεί να επιβληθεί και ότι όποτε χρειαστεί (βλέπε Φραπάρ) αυτό θα στραφεί εναντίον της.
Χθες δεν χρειάστηκε, αλλά το ότι για άλλη μία φορά ορίζεται ανεπαρκής διαιτητής λειτουργεί απλώς ως υπενθύμιση της θέσης του Άρη στην τροφική αλυσίδα των κέντρων αποφάσεων του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Χωρίς προτάσεις, ιδέες και λύσεις
Συνήθως αυτά τα κείμενα στην «τρίτη πράξη» τους προσφέρουν μερικές -σωστές ή λανθασμένες- απόψεις, μερικές ιδέες και τις λύσεις που ο γραφών θεωρεί ότι μπορούν είτε να ανατρέψουν την κατάσταση, είτε έστω να την εξομαλύνουν στο επόμενο «επεισόδιο».
Να γραφούν όμως πάλι τα ίδια πράγματα; Ότι ο Άρης οφείλει να φτιάχνει ένα άρτιο ρόστερ το καλοκαίρι; Ότι πρέπει να ενισχύεται στο timing που η ομάδα χρειάζεται; Το ότι πρέπει να υπάρχει ένα μακρόπνοο πλάνο στον πάγκο της ομάδας; Ότι χρειάζεται περαιτέρω στελέχωση; Τα ξέρει ο εκάστοτε γραφών, τα ξέρει ο αναγνώστης. Ακόμη πιο κοινή όμως είναι η γνώση ότι δεν θα συμβούν.
Το ζήτημα που αφορά τον Άρη και όλες οι προεκτάσεις του αφορούν αυστηρά το διοικητικό κομμάτι και τον Θόδωρο Καρυπίδη. Όσο επαναλαμβάνονται τα ίδια μοτίβα αδυνατώ να πιστέψω ότι θα αλλάξει το αποτέλεσμα. Και δυστυχώς το πιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο από όλα, είναι ακριβώς αυτό: Το ότι επαναλαμβάνονται τα ίδια μοτίβα.
