Ο Άρης έκλεισε την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος πανηγυρίζοντας μόλις δύο εντός έδρας νίκες, σε μια σεζόν που εξελίσσεται εφιαλτικά για τον ίδιο και τον κόσμο του.
Τι κι αν οι κιτρινόμαυροι εξασφάλισαν χθες την παρουσία τους στο “5-8”, ουδεμία αισιοδοξία δεν μπορεί να επικρατεί στις τάξεις των οπαδών της ομάδας για την προοπτική κατάληψης της πέμπτης θέσης στα πλέι οφ.
Και πως να υπάρχει άλλωστε οποιαδήποτε θετική σκέψη, όταν η αγωνιστική εικόνα του Άρη είναι τόσο θλιβερή. Για να είμαστε ειλικρινείς, οι περισσότεροι μάλλον θα προτιμούσαν να απαλλαγούν από την άχαρη διαδικασία να παρακολουθήσουν άλλες 6 φορές το φετινό συνονθύλευμα επί τω έργω.
Απο που να το πιάσει κανείς και που να το αφήσει; Αν διακρίθηκε για κάτι το σύνολο του Μιχάλη Γρηγορίου, αυτό ήταν η νωθρότητα και η πελαγοδρόμηση με την οποία οι ποδοσφαιριστές του διαχειρίστηκαν (και) αυτό το παιχνίδι.
Ο Άρης μπήκε στο ματς χωρίς κάποιο οργανωμένο πλάνο επίθεσης αποτυπωμένο στις κινήσεις του στον αγωνιστικό χώρο. Με σπασμωδικές κινήσεις και άμεσες επιθέσεις προσπάθησε ανεπιτυχώς να φέρει τη μπάλα κοντά στα καρέ των Κρητικών. Αντίθετα, ο ΟΦΗ έψαξε με μεθοδικότητα το γκολ και αναμενόμενα το βρήκε πρώτος στο 36′.
Εκεί η άμυνα των γηπεδούχων… πιάστηκε στον ύπνο, συνήθεια που έγινε λατρεία φέτος. Ανασταλτική αδράνεια από την αρχή ως το τέλος της φάσης, ο Νους βρέθηκε τελείως αμαρκάριστος στο δεύτερο δοκάρι και αφού πρώτα η μπάλα είχε περάσει ανάμεσα από όλους!
Στο δεύτερο ημίχρονο ο Άρης έμοιαζε να μπήκε με λίγο περισσότερη διάθεση, όμως πλήρωσε για ακόμη μια φορά την αφέλειά του στην πρώτη αφορμή που έδωσε στον αντίπαλό του να απειλήσει.
Για τον φετινό Άρη το να ανατρέψει ένα εις βάρος του σκορ πρέπει να θεωρείται “βουνό”. Το έχει κάνει μόνο μία φορά άλλωστε, στο εκτός έδρας παιχνίδι με τον Ατρόμητο στο ντεμπούτο του Μανόλο Χιμένεθ. Από τη στιγμή που βρέθηκε πίσω στο σκορ με δύο γκολ, η όποια ψυχολογία του γκρουπ κατέρρευσε ολοκληρωτικά. Επικράτησαν οι παρορμητικές ενέργειες και η λογική της αποφυγής ευθύνης.
Η είσοδος των κιτρινόμαυρων στο “5-8” οφείλεται εντέλει καθαρά στην ανικανότητα των υπολοίπων και όχι στις δυνάμεις που κατέβαλαν οι ίδιοι. Αν το αποτέλεσμα της αναμέτρησης στη Λιβαδειά ήταν ανάποδο, τώρα ο Άρης θα “έτρεχε”. Τέλος καλό όλα καλά ΔΕΝ είναι, όμως του δίνεται μια τελευταία ευκαιρία να διορθώσει τις αμέτρητες ανορθογραφίες του και να μάθει επιτέλους να κερδίζει παιχνίδια. Όχι τόσο για να διεκδικήσει τις πιθανότητές του να βγει Ευρώπη, αλλά περισσότερο για να σταματήσει να πικραίνει τον κόσμο του, οι αντοχές του οποίου έχουν εξαντληθεί προ πολλού με τα όσα βλέπει να εκτυλίσσονται φέτος εντός και εκτός χορταριού…
