Έδειξε σημάδια ζωής αλλά δεν είχε σύμμαχο την τύχη… ούτε τη διαιτησία
Ο Άρης έφυγε από τη Λιβαδειά με ένα βαθμό και πολλά εύλογα παράπονα. Παράπονα για τις αποφάσεις των Παπαπέτρου-Κουμπαράκη, παράπονα για την τύχη που του γύρισε την πλάτη σε 3 περιπτώσεις και παράπονα από τον ίδιο του τον εαυτό, τον οποίον αποδείχθηκε πως αδικούσε συστηματικά το προηγούμενο διάστημα με την αγωνιστική εικόνα που παρουσίαζε.
Η εμφάνιση του Άρη κόντρα στον Λεβαδειακό και ιδιαίτερα εκείνη του πρώτου ημιχρόνου συγκαταλέγεται ανάμεσα στις κορυφαίες της φετινής σεζόν. Ένας Άρης που έπαιξε με θάρρος και τόλμη, βγήκε μπροστά από το πρώτο λεπτό πιέζοντας σε όλο το γήπεδο και δεν ένιωσε υποδεέστερος του αντιπάλου του, παρότι μιλάμε για μια ομάδα που τερμάτισε την κανονική διάρκεια της Stoiximan Super League με 12 βαθμούς παραπάνω από τους κιτρινόμαυρους.
Το σύνολο του Μιχάλη Γρηγορίου ήταν σωστά διαβασμένο, περιόρισε το παιχνίδι των Βοιωτών από τα άκρα και συγκεκριμένα από τους μπακ, τους οποίους μπλόκαρε αποτελεσματικά για σχεδόν ολόκληρο το παιχνίδι. Μια φορά οι αμυντικοί του Άρη έχασαν την κίνηση του Τσάπρα και ο Έλληνας δεξιός οπισθοφύλακας εκμεταλλεύτηκε την αδράνεια δίνοντας τη δέκατη ασίστ του στο φετινό πρωτάθλημα.
Ωστόσο μια στιγμή απώλειας του ελέγχου δε θα έπρεπε να είναι αρκετή ώστε ο Άρης να χάσει το τρίποντο στο Λιβαδειά. Είχε τις στιγμές για να κερδίσει με άνεση κιόλας. Τρία δοκάρια από Πέρεθ, Καντεβέρε, Μπουσαΐντ (να δούμε πότε θα σκοράρουν αυτοί οι 3 και ειδικά οι 2 πρώτοι τους οποίους φανερά “δεν τους θέλει”) και 13 τελικές συνολικά, σχεδόν όλες με αξιώσεις, που θα ήταν 14 αν οι Παπαπέτρου και Κουμπαράκης έκαναν στοιχειωδώς τη δουλειά τους.
Δε νοείται να ακυρώνονται γκολ όπως αυτό του 8ου λεπτού. Ο Καντεβέρε κυνήγησε μια χαμένη μπαλιά και ο Γκαρέ ανέγνωσε ορθά τη φάση, κινούμενος πιο κεντρικά και λαμβάνοντας την πάσα από τον Αφρικανό για το φαινομενικά άνετο 0-1 του Άρη. Και τα φαινόμενα μπορεί να απατούν πολλές φορές, όμως εδώ δεν υπήρχε τίποτα επιλήψιμο, όσα ριπλέι κι αν είδαμε από κάθε πιθανή και απίθανη τηλεοπτική γωνία. Ούτε η μπάλα πέρασε την τελική γραμμή πριν το γύρισμα του Καντεβέρε (όπως διαπίστωσαν άμεσα μετά λύπης και στο VAR), αλλά ούτε και υπήρχε φυσικά φάουλ στο ξεκίνημα της φάσης.
Πολύ κακώς ο Κουμπαράκης κάλεσε τον Παπαπέτρου να ξαναδεί τη φάση και δικαιολογημένα ο Άρης “βράζει” από χθες με την απόφαση του δεύτερου να ακυρώσει το τέρμα. Ο Χόνγκλα έχει τον έλεγχο της κατοχής (σε μια φάση που θύμισε το περίφημο touch του Σιφουέντες στο Αγρίνιο), δεν κάνει κάτι το αντικανονικό, προστατεύει τη μπάλα χρησιμοποιώντας τα χέρια του με τρόπο που γίνεται κατά κόρον στο ποδόσφαιρο. Η δε κατοχή έχει αλλάξει ξανά και ξανά μέχρι να επέλθει τελικά το γκολ του Άρη, αν έχει σημασία αυτό για κανέναν.
Όσο για τα παράπονα περί δεύτερης κίτρινης κάρτας στον Κωστή, αυτά τα δικαιώνει ο ίδιος ο Νίκος Παπαδόπουλος με την αντίδραση που είχε. Άλλαξε τον Κύπριο χαφ με την πρώτη ευκαιρία στο 77′, γνωρίζοντας πως τη γλίτωσε για το επιπόλαιο μαρκάρισμά του. Η ΠΑΕ Άρης εστίασε στον διαιτητή Κουμπαράκη στην ανακοίνωσή της, όμως στην πραγματικότητα η ευθύνη είναι από κοινού σε αυτόν και τον Παπαπέτρου.
Η γενική αποτίμηση του αγώνα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Άρης αδίκησε συστηματικά τον εαυτό του με τις εμφανίσεις που πραγματοποίησε τους τελευταίους μήνες. Ποιότητα υπάρχει, το ρόστερ είναι σε θέση να παίξει παραγωγικό ποδόσφαιρο και όχι απλά να υπηρετήσει ένα φοβικό σύστημα αντίδρασης στις ενέργειες του αντιπάλου. Μάλλον και οι ίδιοι οι παίκτες κόντεψαν να το αμφισβητήσουν αυτό το προηγούμενο διάστημα, καθώς η αυτοπεποίθηση των περισσότερων είχε πάει περίπατο. Ας επανέλθει έστω τώρα για ένα αξιοπρεπές φίνις στη σεζόν, αν και το -6 με 5 αγωνιστικές για το φινάλε δεν αφήνει και πολλά περιθώρια ελπίδας…
