Ο Γιάννης Γιαννιώτας φαντάζει ως το μοναδικό υγιές κύτταρο σε έναν εξασθενημένο οργανισμό.
Για να είμαι ειλικρινής η είδηση της επιστροφής του Γιάννη Γιαννιώτα δεν μου δημιούργησε κάποιο ιδιαίτερο συναίσθημα. Ούτε προσμονή για τα όσα θα δείξει από τη μία, ούτε απογοήτευση γιατί περίμενα κάτι διαφορετικό από την άλλη.
Η βασική εκτίμηση ήταν πως πρόκειται για έναν αθλητή που προέρχεται από πολύ καλή σεζόν σε έναν συγκεκριμένο -και κάπως περιορισμένο- ρόλο που θα περάσει απαρατήρητος.
Περίπου δέκα μήνες αργότερα, όσοι συμμεριζόταν αυτοί την άποψη (συμπεριλαμβανομένου του γράφοντος) οφείλουν να παραδεχθούν ότι πρόκειται τελικά για μία από τις ελάχιστες κινήσεις του περσινού καλοκαιριού που κρίνονται ξεκάθαρα θετικές.
Tα 900 λεπτά είναι λίγα για έναν από τους πιο δημιουργικούς παίκτες του πρωταθλήματος
Δεν έχω αλλάξει την άποψη μου για τα λεπτά που θέλω να βλέπω τον Γιαννιώτα σε ένα Άρη που διεκδικεί τις πρώτες θέσεις. Η ομάδα πρέπει να έχει δύο και τρία (και γιατί όχι και παραπάνω) εξτρέμ που θα κάνουν τη ζωή του δύσκολη για να βρει χρόνο συμμετοχής.
Για φέτος όμως όχι απλώς πήρε τα λεπτά που πήρε με την αξία του, αλλά αδικήθηκε όποτε δεν έπαιζε. Όχι με βάσει το συναίσθημα, αλλά με γνώμονα τις εμφανίσεις του και μόνο, είναι το μοναδικό εξτρέμ του Άρη που δικαιούται να ξεκινάει σε κάθε ενδεκάδα του Άρη.
Είναι αδιανόητο να έχει αγωνιστεί μόλις 886 λεπτά κρίνοντας από τα όσα έχει κάνει, αλλά και τον ανταγωνισμό που είχε. Άλλωστε παραμένει ο τέταρτος πιο δημιουργικός παίκτης του πρωταθλήματος. Μόνο οι Ντεσπότοφ, Ζίβκοβιτς και Στρεφέτσα είχαν περισσότερες «πάσες κλειδιά» ανά 90′ στο φετινό πρωτάθλημα από τον Γιαννιώτα.
Έδειξε πως έχει μία θέση για το μέλλον
Πέρα από το αγωνιστικό κομμάτι, ο Γιαννιώτας έδειξε κάτι ακόμη πιο σημαντικό. Ότι «νιώθει» από Άρη και ακόμη περισσότερο ότι σέβεται την ομάδα.
Αδυνατώ να θυμηθώ ένας ματς, ένα πεντάλεπτο ή και μία φάση που ο Γιαννιώτας «έκλεψε», δεν έδωσε το 100% και παρασύρθηκε από το κλίμα παράδοσης που -φαινόταν πως- υπήρχε γενικότερα στην ομάδα.
Ίσως πρόκειται για τον μοναδικό ποδοσφαιριστή που βλέποντας τον μπορούσε ο κόσμος να θυμηθεί ότι όντας παρακολουθεί αγώνα του Άρη. Τέτοιους ποδοσφαιριστές -και κυρίως- τέτοιες προσωπικότητες τις χρειάζεται η ομάδα, με τον Γιαννιώτα να δείχνει ότι έχει έναν ρόλο για το μέλλον.
Όχι, δεν θα κάνει σεζόν με 10 γκολ ή 10 ασίστ, ούτε θα είναι στους MVP της ομάδας. Αλλά είναι σημαντικό σε μερικές γωνιές του ρόστερ να υπάρχουν παίκτες με τσαγανό, ποδοσφαιρική μαγκιά και σεβασμό για τον σύλλογο.
