Υπάρχει μια παγίδα που εύκολα μπορεί να παρασύρει έναν προπονητή όταν διαθέτει αρκετές ποιοτικές επιλογές στην επίθεση: η ανάγκη να τους χωρέσει όλους. Να βρεθεί ένας σχηματισμός που θα επιτρέψει στους περισσότερους, αν όχι σε όλους, να βρίσκονται ταυτόχρονα στο γήπεδο.
Όμως το ποδόσφαιρο δεν είναι άσκηση στο πώς θα χωρέσουν όσο το δυνατόν περισσότερα ονόματα στην ίδια ενδεκάδα. Είναι πρωτίστως ζήτημα ισορροπίας, ρόλων και λειτουργικότητας. Το ζητούμενο για τον Άρη δεν πρέπει να είναι να αγωνίζονται όσο το δυνατόν περισσότεροι επιθετικοί από όσους διαθέτει, πόσω δε μάλλον αν αυτό προϋποθέτει την “αχρήστευση” του Ράφα Μιρ (καθαρού φορ περιοχής) σε ρόλο… αριστερού εξτρέμ. Χρειάζονται τα κατάλληλα “εργαλεία” που να μπορούν να ακολουθήσουν πιστά το τακτικό πλάνο του Μιχάλη Γρηγορίου.
Κατέστη σαφές στην Τρίπολη ότι ο Ισπανός δεν μπορεί να υπηρετήσει αυτό το ρόλο στο αριστερό άκρο. Είναι “βαρύς” για εξτρέμ, σκοπός είναι να παραλαμβάνει τη μπάλα μέσα στο “κουτί” και να αποφασίζει ενστικτωδώς τι θα κάνει, προτού βάλει πολλές επαφές στο παιχνίδι του. Δεν του πάει να αλωνίζει στο “φτερό” και να προσπαθεί ανεπιτυχώς να κερδίσει μονομαχίες μέσω της ντρίμπλας.
Στο δεύτερο ημίχρονο ο τεχνικός του Άρη κατάλαβε το λάθος του και τον μετέφερε σε πιο κεντρικό ρόλο. Δεν απέφυγε βεβαια να δημιουργηθεί ανισορροπία σε φάση άμυνας, καθώς η συνύπαρξη δύο επιθετικών παράλληλα με την τοποθέτηση ενός νεαρού στα χαφ και ενός… μεσοεπιθετικού ως μπακ δημιούργησε πρόβλημα στις επιστροφές, πάνω που ο Αστέρας άρχισε να ξεμυτίζει από το δικο του μισό.
Έχουμε δει κατά καιρούς και συνδυασμούς στην επίθεση των κιτρινόμαυρων που αποδείχθηκαν πιο λειτουργικοί, όπως το δίδυμο Καντεβέρε-Κουαμέ. Αναλόγως των συνθηκών του αγώνα τέτοιες επιλογές άλλες φορές ενδείκνυνται, άλλες πρέπει να αποφεύγονται. Η ουσία είναι ότι σε μια ομάδα που θέλει να έχει ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα, η ορθολογική επιλογή της ενδεκάδας πρέπει να προηγείται της ανάγκης να ικανοποιηθεί η επιθυμία να βρίσκονται όλα τα ποιοτικά στελέχη της ταυτόχρονα στο γήπεδο.
