Ο Άρης έμεινε ξανά χωρίς νίκη, αυτή τη φορά απέναντι στην Κηφισιά, ο Μανόλο Χιμένεθ αποτελεί ήδη παρελθόν, το θέμα όμως δεν είναι η -μία ακόμη- αλλαγή προπονητή, αλλά ο τρόπος, η χρονική στιγμή και το μήνυμα που εκπέμπει η ίδια η ομάδα.
Αν έχεις αποφασίσει ότι θα πορευτείς με έναν τεχνικό μέχρι το καλοκαίρι, επειδή τότε σκοπεύεις να φέρεις τον βασικό σου στόχο, δεν αλλάζεις ρότα στα μισά του δρόμου. Αν ήθελες να προλάβεις την κατάσταση, το κάνεις νωρίτερα. Τώρα, απλώς μοιάζει με κίνηση ανάγκης.
Για τον Μιχάλη Γρηγορίου είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία της καριέρας του. Για τον Άρη, όμως, μοιάζει περισσότερο με λύση προσωρινής ανάγκης, μέχρι να έρθει ο «καλοκαιρινός» προπονητής. Το μόνο που αποφεύγει ο Άρης με αυτή την επιλογή είναι το λάθος των προηγούμενων ετών, δηλαδή να κρατάει προπονητές που δεν πίστευε πραγματικά (Ένινγκ, Μπούργος, Τερζής, Ουζουνίδης) και να τους απομακρύνει στις πρώτες αγωνιστικές της νέας σεζόν. Τουλάχιστον τώρα, η πρόθεση είναι ξεκάθαρη.
Ο Γρηγορίου καλείται να αλλάξει κάτι που δεν άλλαξε κανείς τα τελευταία χρόνια: τη διάθεση των παικτών. Το είπε και ο Σωκράτης Διούδης, με απόλυτη ειλικρίνεια. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, η ομάδα μοιάζει άδεια. Και τότε φταίνε οι προπονητές. Μέχρι να έρθει ο επόμενος…
