Κατά γενική ομολογία το συμπέρασμα μετά το τέλος του ΑΕΚ-Άρης ήταν πως η απουσία του Φαμπιάνο δεν μπορεί να καλυφθεί. Το ερώτημα που εγείρει είναι εάν οι κιτρινόμαυροι έκαναν πρώτα όλα όσα περνούσαν από το χέρι τους για να το πετύχουν…
Ο Βραζιλιάνος στόπερ έχει γράψει τη δική του ιστορία στον Άρη και μετά από περισσότερα από 5 χρόνια παρουσίας, εύλογο είναι να θεωρείται ογκόλιθος για τα μετόπισθεν των κιτρινόμαυρων. Τα στοιχεία που προσφέρει στο παιχνίδι τους, όχι μόνο ανασταλτικά αλλά και δημιουργικά, είναι δεδομένα δυσαναπλήρωτα. Πόσο απέχει όμως αυτή η παραδοχή από το να μην μπορεί ο Άρης να φανεί έστω λίγο λειτουργικός χωρίς την ύπαρξη του Φαμπιάνο στο κέντρο της άμυνάς του;
Το βάθος (ή καλύτερα η έλλειψή του) στα στόπερ των Θεσσαλονικέων είναι κάτι που έχει συζητηθεί ήδη ουκ ολίγες φορές, ωστόσο χθες ήταν η πρώτη φορά που το πρόβλημα εμφανίστηκε σε ολόκληρο το μέγεθος του. Με τον καλύτερο αμυντικό του εκτός, ο Άρης παρέταξε μια σύνθεση… ανάγκης στο κέντρο της άμυνάς του που αποτελούνταν από έναν ποδοσφαιριστή που μετράει λίγο καιρό στην ομάδα και πραγματοποίησε χθες τον ντεμπούτο του (Σούταλο), γι΄ αυτό μάλιστα και δεν μπορεί να κριθεί ακόμα, και έναν φιλότιμο κατά τα λοιπά ΑΛΛΑ όχι στόπερ, που δεν είναι άλλος από τον Γένσεν. Προφανώς και το δίδυμο δεν πήγε καλά, προφανώς και δεν πρέπει βέβαια να κριθούν πολύ αυστηρά σε προσωπικό επίπεδο.
Εκείνο που πρέπει να επισημανθεί με αυστηρότητα είναι πως ο Άρης άργησε χαρακτηριστικά να ενισχύσει την καρδιά της άμυνάς του με τουλάχιστον έναν ακόμα παίκτη και αρχίζει από τώρα κιόλας να το πληρώνει. Δε νοείται για μια ομάδα που επιθυμεί να διεκδικεί δύο παράλληλους στόχους, έστω και χωρίς την έξτρα ευρωπαϊκή διοργάνωση, να μην έχει 4 ετοιμοπόλεμους στόπερ. Ούτε και να προσπαθεί να βαφτίσει με το έτσι θέλω ένα δεκάρι στόπερ…
