Με τις αλλαγές του ο Άρης προσπάθησε να φέρει κάτι διαφορετικό από τον πάγκο, προσθέτοντας επιθετική απειλή και ταχύτητα. Το αποτέλεσμα ήταν να χαθεί η όποια συνοχή υπήρχε στο χώρο του κέντρου και το παιχνίδι να “ανοίξει” επικίνδυνα…
Ο Μιχάλης Γρηγορίου δε δίστασε να παρέμβει στην ομάδα του από νωρίς, πραγματοποιώντας δύο αλλαγές ήδη πριν το ξεκίνημα του δεύτερου μέρους. Προφανώς και η εικόνα της ομάδας του στο επιθετικό σκέλος στα πρώτα 45′ δεν ήταν ακριβώς η επιθυμητή, μιας και ο Άρης ολοκλήρωσε το ημίχρονο χωρίς ουσιαστική τελική προσπάθεια. Έτσι επέλεξε να αντικαταστήσει τον Γιαννιώτα με τον Παλάσιος αλλά και τον Μανού με τον Κουαμέ, αλλάζοντας και το σχηματισμό των κιτρινόμαυρων από 4-2-3-1 σε 4-4-2.
Στη θεωρία το σχέδιο είχε λογική, στην πράξη όμως όλα κρίνονται διαφορετικά. Ο Άρης έχασε έναν παίκτη από το χώρο του κέντρου, εκεί ακριβώς όπου πόνταρε και χτύπησε η ΑΕΚ με την υπεραριθμία που δημιουργεί μέσω των 4 ποδοσφαιριστών της στον άξονα.
Η δεύτερη αλλαγή που πραγματικά αποτελείωσε τον Άρη ήταν εκείνη του Χόνγκλα αντί του Ντέλε-Μπασίρου αμέσως μετά το 2-0. Καλός ποδοσφαιριστής ο Καμερουνέζος και αναμφίβολα μπορεί να βοηθήσει πολύ, με βάση όμως την εικόνα του στη Νέα Φιλαδέλφεια φαίνεται πως έχει ακόμα αρκετό δρόμο για να φτάσει τα απαραίτητα επίπεδα ετοιμότητας. Αλλού πατούσε και αλλού βρισκόταν ο 28χρονος από τη στιγμή της εισόδου του στο παιχνίδι, κάνοντας το κομβικό λάθος στη φάση του 3-0 και πηγαίνοντας αργοπορημένα στο μαρκάρισμα του παίκτη του στο “ξεδίπλωμα” του τέταρτου γκολ της ΑΕΚ.
Βάζοντας πάντα σαν δεδομένο πως ο Άρης αγωνιζόταν με ένα πρωτοεμφανιζόμενο (και για προφανείς λόγους δυσλειτουργικό) δίδυμο στα στόπερ, η “ελάφρυνση” της δομής των χαφ του προφανώς δεν ήταν η πιο ενδεδειγμένη λύση απέναντι σε έναν αντίπαλο που αντλεί όλη τη δύναμή του από τον εν λόγω χώρο του γηπέδου.
