Ένας Φινλανδός… ελβετικός σουγιάς. Ένα… εργαλείο στα χέρια κάθε προπονητή.
Συνέντευξη στον ΝΙΚΟ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ
Αυτός είναι ο Φρέντρικ Γένσεν και τίποτε από τα παραπάνω δεν αποτελούν υπερβολή, όταν έχει αγωνιστεί την περσινή σεζόν σε εννέα (!) θέσεις! Μόνο εκείνες του αριστερού μπακ και του τερματοφύλακα του έχουν ξεφύγει.
Ο Σκανδιναβός, βέβαια, δεν έχει κανένα πρόβλημα, αφού πρωτίστως τον ενδιαφέρει να είναι χρήσιμος για την ομάδα. Για αυτό και έχει αποδεχθεί τον ρόλο του στόπερ που του… δόθηκε -αναγκαστικά στη φετινή προετοιμασία.
Ο Γένσεν μίλησε στο yellowradio.gr για τον ρόλο του… πολυθεσίτη, τις εντυπώσεις του από τη φετινή προετοιμασία και έθεσε τον δικό του στόχο για τη σεζόν που ξεκινάει σε λιγότερο από έναν μήνα
–Δεύτερος χρόνος στον Άρη, προφανώς τα πράγματα είναι πιο εύκολα για σένα τώρα.
«Πέρσι ήμουν νέος παίκτης, σε νέα ομάδα, με άλλον προπονητή, καινούργιο σύστημα. Ήμουν και πολλά χρόνια στην Γερμανία, οπότε είχα συνηθίσει σε συγκεκριμένες καταστάσεις. Σίγουρα μου πήρε λίγο χρόνο για να προσαρμοστώ, αλλά φέτος τα πράγματα είναι πιο απλά για μένα».
Όλοι συζητούν και αναρωτιούνται αν υπάρχει κάποια θέση στην οποία δεν έχεις αγωνιστεί… Είναι κάποια που προτιμάς;
«Δεν έχω παίξει μόνο… τερματοφύλακας. Αλήθεια. Έχω καλύψει όλες τις θέσεις. Είναι μια ερώτηση που μου κάνουν συχνά. Λοιπόν. Είμαι ένας flexible παίκτης, μπορώ να προσαρμοστώ σε διάφορες θέσεις. Κι επειδή αυτό συμβαίνει πολλά χρόνια, είναι δύσκολο να πω για αγαπημένη θέση ή που μπορώ να αποδώσω καλύτερα. Την περσινή χρονιά έπαιξα στόπερ και τώρα για την ώρα εκεί παίζω. Μου αρέσει είναι αλήθεια. Προσπαθώ να δίνω τον καλύτερο εαυτό. Αλλά στο τέλος της ημέρας έχω μιλήσει στον προπονητή και του έχω πει ότι μπορεί να χρησιμοποιεί όπου θέλει».
-Είναι η πρώτη φορά στην καριέρα σου, που παίζεις ως στόπερ;
«Έχω παίξει κάποιες φορές γενικά στην άμυνα, αλλά στο τέλος της ημέρας το γήπεδο είναι τετράγωνο, η μπάλα στρόγγυλη και είναι απλά ποδόσφαιρο. Εννοείται ότι σε κάθε θέση κάνεις τα πράγματα διαφορετικά, αλλά μπορώ να προσαρμοστώ όπου μου ζητηθεί να παίξω».
-Τι θέλεις να πετύχεις με τον Άρη την επόμενη χρονιά;
«Πρέπει να είμαστε όλοι ειλικρινείς, πέρσι τα πράγματα δεν πήγαν καλά για μας. Νομίζω ότι όλοι είδαν το επίπεδό μας στο τέλος της χρονιάς, στα Playoffs. Πήραμε νίκες όμως που έπρεπε να έχουμε πάρει νωρίτερα μέσα στη χρονιά. Τώρα, ο βασικός στόχος πρέπει να είναι τα πάμε καλύτερα από πέρσι. Εγώ θέλω να είμαστε μέσα στην πρώτη τετράδα. Ξέρω ότι μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να φιλόδοξοι και να το προσπαθήσουμε κι επίσης πέρσι μας πήρε πολύ χρόνια να ρολάρουμε. Ήμασταν πολλοί νέοι παίκτες και θέλαμε χρόνο, Φέτος καταλαβαίνουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον, γνωριζόμαστε. Σίγουρα μπορεί να γίνουν αλλαγές μέχρι να τελειώσουν οι μεταγραφές. Απλά είναι καλό που είμαστε αρκετά παιδιά από πέρσι, γνωριζόμαστε καλύτερα. Δεν αρχίζουμε από το μηδέν».
Πέρσι δούλεψες με τρεις προπονητές στον Άρη. Τι θεωρείς ότι άλλαξε με τον Μιχάλη Γρηγορίου.
«Προερχόμασταν από μία δύσκολη περίοδο. Ίσως τότε αυτό να ήταν εκείνο που χρειαζόμασταν. Ήταν και η περίοδος που αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον. Αυτά όλα όμως ήταν πέρσι. Φέτος πρέπει να συνεχίζουμε να δουλεύουμε και να προσπαθήσουμε να είμαστε καλύτεροι από πέρσι».
-Αισθάνεσαι καλύτερα; Διότι πέρσι είχες κάποιους τραυματισμούς, παιχνίδια με την εθνική Φινλανδίας…
«Βασικά ήταν μια συναισθηματική στιγμή για μένα, γιατί μετά από πολλά χρόνια έπρεπε να φύγω από την Γερμανία. Ήμουν εκεί επτά χρόνια. Επίσης, η γυναίκα μου ήταν στα τελευταία στάδια της εγκυμοσύνης της, στο δεύτερο παιδί μας. Έπρεπε να φύγουμε, να μαζέψουμε τα πράγματά μας. Μετά η εθνική Φινλανδίας, περίοδος διακοπών, στην οποία ήταν να γεννήσει η σύζυγός μου κι εγώ στο τελικό στάδιο των συζητήσεων με τον Άρη. Ήταν πολλά μαζεμένα. Φέτος, όλα δείχνουν πιο εύκολα. Έχουμε το σπίτι μας, ξέρουμε τα πάντα. Η οικογένειά μου και τα παιδιά μου αγαπούν την Ελλάδα. Κι αυτό έκανε τα πράγματα ακόμη πιο εύκολα για μένα».
-Οι οπαδοί του Άρη είναι παθιασμένοι με την ομάδα τους. Πώς το έζησες όλο αυτό;
«Εκεί που μένω υπάρχουν πολλοί φίλοι του Άρη. Μου έλεγαν την άποψή τους όλη τη χρονιά κι εγώ φυσικά τους μιλούσα. Αυτή είναι η ομορφιά του ποδοσφαίρου. Πρέπει να υπάρχει πάθος και φυσικά μέχρι στιγμής όλα είναι καλά».
-Στην Ελλάδα παίζει και ο αδελφός σου…
«Είμαι τυχερός που έχω έναν μεγαλύτερο αδελφό που ασχολείται επίσης με το ποδόσφαιρο. Παίξαμε μαζί στην Ολλανδία για πολλά χρόνια. Τώρα έχει συμβόλαιο με τον Πανιώνιο, δεν μπορώ να ξέρω τι θα γίνει βέβαια…».
-Αν θέλεις να απαντήσεις, τι σημαίνουν τα τατουάζ που έχεις στα χέρια σου;
«Κάποια είναι η ημερομηνίες γέννησης των γονιών μου και των αδελφών μου και τα άλλα είναι κάποια χαρακτηριστικά από εκεί που μεγάλωσα».
-Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από την επιλογή του Νο97 για τη φανέλα;
«Είναι η ημερομηνία γέννησης μου. Στην Γερμανία υπήρχαν αυστηροί κανόνες για το ποιο νούμερο πρέπει να φορέσεις. Όταν ήρθα στην Ελλάδα, ήταν ελεύθερα τα πράγματα και επέλεξα το νούμερο».
-Διαφορετική χώρα η Ελλάδα, υπάρχει κάτι που είδες και σου έκανε μεγάλη εντύπωση.
«Δεν μπορώ να πω κάτι ιδιαίτερο. Όταν έχεις παίξει όμως επτά χρόνια σε μια ομάδα, εκεί γίνεται κάτι παραπάνω από μια ομάδα, είναι το σπίτι σου. Στη Γερμανία γεννήθηκε η κόρη μου, πολλούς φίλους, έχεις μια ρουτίνα, αυτό ξέρεις και κάνεις. Σίγουρα είχα κάποιες δυσκολίες στην αρχή, διαφορετική κουλτούρα στην Ελλάδα απ’ ότι στη Γερμανία. Με πήρε λίγο χρόνο να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα. Δεν γίνεται να αλλάξω την κουλτούρα της Ελλάδας, αλλά θα πρέπει εγώ να προσαρμοστώ στην Ελλάδα. Και όταν το κάναμε κι εγώ και η οικογένειά μου όλα έγιναν πιο εύκολα».
-Ποιος είναι ο καλύτερος φίλος σου στην ομάδα;
«Για να είμαι ειλικρινής όλοι τα πηγαίνουμε πολύ καλά μεταξύ μας. Σίγουρα πέρσι όταν ήρθα ο Μάρτιν Φρίντεκ με βοήθησε γιατί ξέρει γερμανικά. Μετά και ο Νόα (σ.σ. Σούντμπεργκ) που ήταν πέρσι στην ομάδα. Είναι Σουηδός, η μητέρα μου είναι από εκεί. Αλλά τώρα τα πράγματα είναι πολύ καλά. Φυσικά ως μεγαλύτερος έχω καλές σχέσεις με όλους. Εννοείται με τον Φαμπιάνο».
-Με ποιον είσαι στο δωμάτιο;
«Μόνος. Όταν έχεις δύο μικρά παιδιά στο σπίτι χρειάζεσαι χρόνο. Αυτές είναι πολύτιμες στιγμές, λίγο ύπνος, λίγη ξεκούραση».
-Σε είδαμε να παίζεις δίπλα στον Ματάρ. Νεαρός, δεν έχεις τις εμπειρίες τις δικές σου. Πώς το βλέπεις;
«Είναι τεράστιος για την ηλικία του, οπότε δε φαίνεται για 18 χρονών. Έχεις πολλές δυνατότητες. Ως μικρός θέλεις να γίνονται τα πράγματα πιο γρήγορα. Λάθη κάνουν όλοι. Αλλά είναι καλύτερο να μην αισθάνεται πίεση, να προσπαθήσουμε να τον αποφορτίσουμε και να κάνουμε τα πράγματα πιο απλά. Και να κάνει τα πράγματα πιο απλά. Γι’ αυτόν είναι σημαντικό να μαζεύει όσες εμπειρίες μπορεί. Φυσικά υπάρχει και η γλώσσα, αλλά μπορείς να επικοινωνήσεις. Προσπαθώ να τον βοηθήσω με την εμπειρία του. Και του λέω, να κάνει τα πράγματα με απλό τρόπο μέσα στο γήπεδο. Είναι σε καλό δρόμο».
-Για τον πιο έμπειρο παίκτη της ομάδας, τον Φαμπιάνο;
«Είναι ο αρχηγός της ομάδας. Ο «Φάμπι» δεν είναι παιδί πλέον, δεν είναι ο μικρότερος. Αλλά παραμένει εκείνος που κρατάει την ομάδα ενωμένη, είναι ο αρχηγός μας κι αυτός που όλοι ακούμε και ακολουθούμε. Όλοι τον σέβονται. Είναι κάτι παραπάνω από απλός παίκτης για την ομάδα».
