Σε μια σεζόν που έχει ταλαντευτεί ανάμεσα στην αστάθεια, τις χαμένες ευκαιρίες και τις συνεχείς απογοητεύσεις, ο Άρης απέναντι στον Λεβαδειακό έδειξε μια εικόνα που θύμισε ότι αυτή η ομάδα ίσως να άξιζε κάτι περισσότερο από όσα τελικά διεκδίκησε.
Η ομάδα του Μιχάλη Γρηγορίου μπήκε στο γήπεδο με ενέργεια, καθαρό πλάνο και διάθεση να επιβάλει ρυθμό. Δεν ήταν απλώς ανταγωνιστική, ήταν καλύτερη σε μεγάλα κομμάτια του αγώνα, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για ένα αποτέλεσμα που θα της έδινε ξανά ανάσα στη μάχη της πέμπτης θέσης. Το ότι αυτό δεν συνέβη, οφείλεται σε δύο γνώριμες πληγές της φετινής πορείας.
Από τη μία, η αναποτελεσματικότητα. Τρία δοκάρια, χαμένες τελικές, φάσεις που έμειναν ανολοκλήρωτες. Δεν είναι θέμα τύχης, αλλά επαναλαμβανόμενο μοτίβο που έχει κοστίσει βαθμούς. Από την άλλη, η διαιτησία, με το ακυρωθέν γκολ να προκαλεί δικαιολογημένη οργή και να προσθέτει ακόμη ένα επεισόδιο στη φετινή αίσθηση αδικίας.
Ρεαλιστικά, η προσπάθεια μοιάζει οριακή. Πέντε νίκες στα εναπομείναντα παιχνίδια ίσως χρειαστούν για να αλλάξει η κατάσταση. Με βάση όσα έχει δείξει η ομάδα μέσα στη χρονιά, μια τέτοια αντεπίθεση μοιάζει υπερβατική. Αλλά το ποδόσφαιρο δεν λειτουργεί πάντα με τη λογική — και αυτό είναι το μοναδικό καταφύγιο αισιοδοξίας.
