Όσοι πίστευαν ότι η διακοπή θα λειτουργούσε ως αφετηρία για έναν ανανεωμένο Άρη, διαψεύστηκαν οικτρά, καθώς η εικόνα που παρουσίασε η ομάδα στη Νέα Φιλαδέλφεια απέναντι στην ΑΕΚ δεν ξάφνιασε κανέναν.
Ο Άρης μπήκε στο γήπεδο όχι για να διεκδικήσει, αλλά για να αμυνθεί. Δέκα παίκτες πίσω από την μπάλα, με μοναδικό στόχο να βρει μία-δύο ευκαιρίες που θα του έδιναν κάτι παραπάνω από την ισοπαλία.
Οι στιγμές αυτές ήρθαν: μία με τον Παναγίδη και άλλη μία με τον Πέρεθ. Ωστόσο, το συνολικό πρόσωπο της ομάδας ήταν αποκαρδιωτικό. Μια εικόνα που θυμίζει σύλλογο μικρών δυνατοτήτων και όχι έναν οργανισμό που έχει υποχρέωση να κυνηγάει την τετράδα. Αντί να δείχνει σημάδια βελτίωσης, ο Άρης βυθίζεται όλο και περισσότερο στις παθογένειες του, αδυνατώντας να παρουσιάσει κάτι νέο ή να εμπνεύσει αισιοδοξία.
Το ερώτημα πλέον είναι αμείλικτο: μπορούν ή δεν μπορούν; Είναι αυτό το ταβάνι της ομάδας ή υπάρχει περιθώριο βελτίωσης; Ο κόσμος του Άρη βλέπει μια ομάδα χωρίς χημεία, χωρίς ταυτότητα, που ούτε σκοράρει ούτε αμύνεται σωστά. Οι τραυματισμοί αποτελούν μια δικαιολογία, αλλά η διακοπή δεν αξιοποιήθηκε για να διορθωθούν οι αδυναμίες. Το αποτέλεσμα; Επτά παιχνίδια χωρίς νίκη, βαρύ κλίμα, πίεση και απογοήτευση που αγγίζει το κόκκινο.
Και τώρα, όλα κρίνονται το Σάββατο. Ένα ματς «ζωής ή θανάτου» με την ΑΕΛ στο Κλεάνθης Βικελίδης. Ο Άρης βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο και η νίκη είναι μονόδρομος αν θέλει να ξεφύγει από τα προβλήματα που τον έχουν πνίξει.
