Με μυθική ανατροπή και νικητήριο γκολ του Λαουτάρο Μαρτίνες στις καθυστερήσεις, η Αργεντινή ισοπέδωσε στο τέλος την Αγγλία (1-2) και προκρίθηκε στον τελικό!
Για περίπου μισή ώρα, όλη η Αγγλία ψιθύριζε το ίδιο πράγμα. It’s coming home. O Γκόρντον είχε ανοίξει το σκορ και η Αργεντινή έμοιαζε μπλοκαρισμένη σε ένα old school παιχνίδι με αμέτρητα φάουλ, ξύλο και λίγο ποδόσφαιρο.
Κάπου εκεί, όμως, το ίδιο το ποδόσφαιρο πήρε την κατάσταση στα χέρια του. Οι Άγγλοι ταμπουρώθηκαν πίσω λες και φοβήθηκαν να κερδίσουν. Ο Τούχελ έβαλε τρίτο στόπερ. Η Αργεντινή άρχισε να πιέζει, να πιέζει, να πιέζει.
Με κανονικό ποδόσφαιρο, η ομάδα του Λιονέλ Σκαλόνι ισοπέδωσε τα λιοντάρια. Έχασε ευκαιρίες, είχε δύο δοκάρια και έφτασε σε μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές όλων των εποχών. Μία σουτάρα του Έντο Φερνάντες και μία κεφαλιά του Λαουτάρο από ισάριθμες ασίστ του Λιονέλ Μέσι έφεραν το 1-2 και τον ονειρικό τελικό με την Ισπανία.
Μιλάμε ίσως για το μεγαλύτερο rivalry παγκοσμίως σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Με αντιπαλότητα που ξεπερνά το ποδόσφαιρο και επεκτείνεται ακόμα και στην πολιτική. Οι αποδοκιμασίες ένθεν κακείθεν στην ανάκρουση των εθνικών ύμνων ήταν το μπαρούτι που έπεσε από νωρίς για να φέρει πολεμικό κλίμα και στον αγωνιστικό χώρο.
Είχαν περάσει μόλις δύο λεπτά, όταν ήρθε η πρώτη διακοπή από αψιμαχίες. Ένα σκηνικό που επαναλήφθηκε ουκ ολίγες φορές στο πρώτο ημίχρονο. Διότι το θέμα δεν ήταν ποιος θα επιβληθεί τακτικά, αλλά ποιος θα πάρει τον τσαμπουκά, ποιος θα σπάσει την ψυχολογία του άλλου. Στα πρώτα 12 λεπτά είχαμε ήδη 8 διακοπές λόγω φάουλ.
Η πρώτη τελική -κι αυτή άστοχη- ήρθε μετά το ημίωρο, κάτι μοναδικό στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων από το 1966 που κρατιέται ανάλογη στατιστική. Οι διακοπές ήταν συνεχείς, το θέμα ήταν ποιος θα ακυρώσει καλύτερα το παιχνίδι του αντιπάλου, με ελάχιστες πινελιές από κανονικό ποδόσφαιρο.
Ένα φάουλ του Ρις Τζέιμς από πλάγια (35’), το οποίο έβγαλε μάλλον εύκολα ο Ντιμπού Μαρτίνες, κι ένα… τούβλο του Έντσο Μαρτίνες από τα 30 μέτρα (38’) που πέρασε ελάχιστα άουτ. Αυτό ήταν όλο κι όλο το πρώτο μέρος από ευκαιρίες, αθροιστικά οι δύο ομάδες είχαν 0,08 XGoals.
Είχαμε όμως 19 φάουλ, άπειρο ξύλο, άγριες μονομαχίες, ένα ματς που θύμιζε την πρώτη τους μονομαχία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, που είχε εξελιχθεί σε… πυγμαχικό αγώνα.
Δεν υπήρχε να συνεχιστεί αυτό το πράγμα και στην επανάληψη. Δεν γινόταν! Ήδη από το δεύτερο λεπτό της επανάληψης, κάτι άρχισε να κινείται. Ο Χουλιάν Άλβαρες βρήκε την πρώτη χαραμάδα από τα δεξιά και δοκίμασε δύο φορές να νικήσει τον Πίκφορντ με δυνατά διαγώνια σουτ, όμως ο Άγγλος τερματοφύλακας είχε απάντηση.
Οι Αργεντινοί πήραν μέτρα στο γήπεδο και θάρρος, αλλά αυτό το πλήρωσαν στο αμυντικό τρανζίσιον. Στην πρώτη φορά που οι παίκτες του Τούχελ βρήκαν ανοιχτά την αντίπαλη άμυνα, βρήκαν και το γκολ. Με ωραία σέντρα στην αδύναμη πλευρά, ο Ρότζερς σημάδεψε την κίνηση του Γκόρντον στην πλάτη της άμυνας και εκείνος με ψύχραιμο τελείωμα έκανε το 1-0 (55’).
Είτε από οδηγία είτε από ένστικτο, το γκολ σήμανε την μαζική οπισθοχώρηση των Άγγλων. Ένα εκπληκτικό τακλιν του Σπενς (57’) έσωσε την ισοφάριση σε τετ-α-τετ του Σιμεόνε και αίφνης ξεκίνησε ένα μονότερμα.
Τα λιοντάρια άρχισαν να αμύνονται όσο πιο χαμηλά γίνεται και να βγαίνουν με αυτοθυσία πάνω σε κάθε μπάλα, την ώρα που ο Λιονέλ Μέσι και η παρέα του με την άμμο στην κλεψύδρα να αδειάζει, άρχισαν να ανανεώνουν συνεχώς επιθέσεις και να πιέζουν αφόρητα.
Με εκπληκτική επέμβαση, ο Πίκφορντ έβγαλε κοντινή κεφαλιά του Νίκο Γκονζάλες (68’) και σαν να μην έφτανε αυτή η οπισθοχώρηση, ο Τούχελ έδωσε σήμα για ακόμα μεγαλύτερο ταμπούρι, ρίχνοντας μέσα τον Κόνσα και επιλέγοντας 5-4-1.
Και παρότι οι Άγγλοι γέμισαν την περιοχή με κορμιά, οι Αργεντινοί έβρισκαν συνεχώς μεγάλες στιγμές από σέντρες. Η κεφαλιά του Μακάλιστερ (75’) άφησε άγαλμα τον Πίκφορντ, αλλά σταμάτησε στο δοκάρι.
Τρία λεπτά αργότερα (78’) μία νέα κεφαλιά του Νίκο Γκονζάλες από πλάγια θέση έφυγε ελάχιστα άουτ, με την Αγγλία να γλιτώνει από του χάρου τα δόντια.
Πόσες φορές όμως θα γινόταν αυτό; Ο Πίκφορντ έβγαλε άλλο ένα τούβλο του Έντσο Φερνάντες (85’), ο οποίος όμως δεν σταμάτησε ποτέ να πιστεύει στο πόδι του.
Το δοκίμασε ξανά στην επόμενη φάση και απογείωσε το γήπεδο για το 1-1 (86’), απόλυτη δικαίωση για το ίδιο το ποδόσφαιρο.
Μόνο που οι Αργεντινοί μυρίστηκαν πια τον φόβο των Άγγλων και δεν ήθελαν να περιμένουν για παρατάσεις και τέτοια πράγματα.
Ήθελαν να το τελειώσουν εδώ και τώρα. Με διαγώνιο σουτ ο Μακάλιστερ είχε δεύτερο δοκάρι (90’+2’), όμως στην συνέχεια της φάσης ήρθε η έκρηξη.
Από σέντρα – ξυραφιά του Μέσι στο δεύτερο δοκάρι, ο Λαουτάρο Μαρτίνες ήρθε με φόρα και με κεφαλιά έκανε το 1-2, σε μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές όλων των εποχών.
ΑΓΓΛΙΑ (Τόμας Τούχελ): Πίκφορντ, Τζέιμς (82’ Μπερν), Γκεΐ, Στόουνς (90’+6’ Τόνεϊ), Σπενς (90’+6’ Ράσφορντ), Άντερσον, Ράις (82’ Ο’Ράιλι), Ρότζερς, Μπέλινγκχαμ, Γκόρντον (72’ Κόνσα), Κέιν.
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (Λιονέλ Σκαλόνι): Μαρτίνες, Μολίνα (72’ Μοντιέλ), Ρομέρο, Λισάντρο Μαρτίνες (72’ Οταμέντι), Ταλιαφίκο, Παρέδες (64’ Νίκο Γκονζάλες), ΜακΆλιστερ, Έντσο Φερνάντες, Σιμεόνε (72’ ΝτεΠολ), Μέσι, Άλβαρες.
